ارزیابی میزان آلودگی رادیواکتیو ناشی از حادثه قلب راکتور نیروگاه اتمی بوشهر با گذشت زمان
نویسندگان
1 گروه مهندسی هستهای، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 گروه مهندسی هستهای، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
3 گروه مهندسی هستهای، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
10.22052/rsm.2022.113642چکیده
حوادث هسته ای گاهی غیر قابل اجتناب هستند ولی با آمادگی و تدبیر میتوان خطرات آن را تا حد بسیار زیادی کاهش داد. برای این کار بایستی ارزیابی درستی از پیامدهای حادثه داشت. در این تحقیق جهت تخمین میزان نشت رادیوایزوتوپها در صورت رخداد وخیم ترین حادثه در نیروگاه اتمی بوشهر، از شبیه سازی سه بعدی قلب راکتور استفاده شده است. پس از تطابق پارامترهای اصلی حاصل از شبیه سازی قلب راکتور بوشهر با FSAR آن، و اطمینان از صحت برنامه محاسباتی، فعالیت ایزوتوپها وابسته به زمان محاسبه شده و نتیجه به عنوان چشمه اولیه برای حادثه فرض گردیده است. سپس حادثه ذوب کامل قلب راکتور و ورود تمامی آلودگیها به محیط زیست شبیه سازی شد. اکتیویته اولیه و فعالیت در طول زمان برای ۱۸ سال پس از حادثه محاسبه گردید. با بررسی صد رادیوایزوتوپ، فعال ترین آنها تعیین شدند. نتایج این بررسی برای تغییرات ایزوتوپهای مهم و همچنین فعالیت کلی منبع انتشار (Source term) طی مرور زمان تا 18 سال پس از حادثه محاسبه گردید. در نهایت فعالیت اختصاصی ناشی از هر یک از ایزوتوپهای مهم نیز به منظور اولویت بندی جهت رفع آلودگیها ارائه شد. محاسبات با استفاده از کد MCNPX2.7.E و با کمک کارت BURN انجام شد.