مدل علّی شبکه‌سازی در پارک‌های علم و فناوری

نویسندگان

1 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران نویسنده مسئول :

2 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران

3 استادیار دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران

4 گروه مدیریت تکنولوژی، دانشکده مدیریت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران، ایران.

doi
https://doi.org/10.22054/IMS.2023.74392.2351
چکیده

امروزه توسعه پارک‌های علم و فناوری و بهبود عملکرد آنها در گروی همکاری با صنعت و دانشگاه و ارتباط با محیط و مراکز مرتبط است. از این‌رو شناسایی شبکه همکاری و شاخص‌های شبکه‌سازی در پارک‌های علم و فناوری حائز اهمیت است. هدف این پژوهش شناسایی شاخص‌های شبکه‌سازی در پارک‌های علم و فناوری است. روش پژوهش حاضر کیفی بوده و در آن از سه روش فراترکیب، دلفی فازی و دیماتل استفاده شد. جستجو در پایگاه‌های اطلاعاتی فارسی و انگلیسی انجام و10 مطالعه مرتبط شناسایی، مورد بررسی قرارگرفت. برای تأیید شاخص‌های شبکه‌سازی مستخرج از ادبیات نظری، از 13 نفر از خبرگان و مدیران پارک فناوری پردیس نظرسنجی و شاخص‌ها با استفاده از روش دلفی فازی توسط خبرگان تأیید شد. به منظور ترسیم مدل علّی روابط بین شاخص‌ها از روش دیماتل استفاده شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار اکسل تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد شبکه‌سازی در پارک‌های علم و فناوری دارای 15 شاخص از قبیل ارتقاء سطح محصولات، اطلاعات، افزایش سهم بازار، اهداف و ایجاد ارزش است. از نظر خبرگان، شاخص افزایش سهم بازار در اولویت اول و یادگیری سازمانی در آخرین رتبه قرار می‌گیرد. ترسیم مدل علّی شبکه‌سازی نشان داد، شاخص‌هایی مانند مدیریت، یادگیری سازمانی، اطلاعات و دانش از شاخص‌های اثرگذار هستند. شاخص هائی نظیر توسعه محصول جدید، فرصت‌سازی بازار، روابط و بهره‌برداری از فرصت نیز از شاخص‌های تأثیرپذیر در شبکه‌سازی پارک-های علم و فناوری هستند.