ابعاد همراستایی قابلیت های دیجیتال و استراتژی نوآوری در صنعت پتروشیمی
نویسندگان
1 دانشیار مدیریت فناوری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 استاد یار مدیریت فناوری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
3 دانشیار مدیریت فناوری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری رشته مدیریت فناوری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران نویسنده مسئول: sohrab-aghazade@atu.ac.ir
doi
10.22054/ims.2023.74231.2349چکیده
کاهش حاشیه سود و از بین رفتن مزیتهای رقابتی گذشته شرکتها در صنایع فرایندی را به سمت نوآوری با استفاده از قابلیت های دیجیتال برده است این مهم نیازمند ایجاد همراستایی راهبردی بین قابلیت های دیجیتال و برنامه ها و تصمیمات نوآوری است. این پژوهش با هدف بررسی ابعاد همراستایی متغیرهای قابلیت دیجیتال و استراتژی نوآوری و ایجاد چارچوبی برای سنجش آن انجام گرفته است. ابتدا با بررسی پیشینه مطالعات چارچوبی برای سنجش هر یک از متغیرها شکل گرفت و در ادامه پرسشنامهای برای تحلیل ساختاری تأییدی مفاهیم و ابعاد شناسایی شده تدوین شد. این پرسشنامه با نظر 99 نفر از متخصصان مدیریت نوآوری، فناوریهای دیجیتال در صنعت و دانشگاه تکمیل شده است در نتیجه مشخص شد که برای سنجش میزان همراستایی بین قابلیت های دیجیتال و استراتژی نوآوری، می-توان خلق ارزش دیجیتال و فرایند نوآوری دیجیتال را برای استراتژی نوآوری، زیرساخت نوآوری دیجیتال و قابلیت نوآوری دیجیتال را برای قابلیت دیجیتال و همچنین مکمل بودن، موازنه و هماهنگی را برای متغیر همراستایی به عنوان ابعاد سنجش در نظر گرفت.
