زوج های بارورخواه در جامعه: مطالعه تجربه‌زیسته زوج‌های بارورخواه با اختلال ناباروری ناشناخته

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم اجتماعی. دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی. دانشگاه الزهرا. تهران. ایران

2 پژوهشگاه رویان، پژوهشکده زیست شناسی و علوم تولید مثل جهاددانشگاهی، مرکز تحقیقات پزشکی تولیدمثل، گروه اندوکرینولوژی و ناباروری زنان، تهران، ایران

3 دانشجوی دکترای دانشگاه الزهرا(س)

doi
10.22059/jsr.2024.348590.1796
چکیده

تجربه‌ زوج‌ها از زیست با ناباروری از ارزش‌های اجتماعی و هنجارهای علمی برآمده از الگوی مسلط پزشکی زمانه اثر می‌پذیرد. از قرن ۱۹ میلادی تاکنون، با غلبه مدل زیستی-پزشکی و تقسیم بیماری‌ها بر حسب علّت پیدایش، ناباروری نیز در کنار دیگر بیماری‌ها، بهعنوان عارضه‌ای جسمی شناخته شد که برای درمان آن باید علل آنرا یافت و با تمسک به روش‌های کمک‌باروری در بطن نهادپزشکی آن را درمان کرد. در این پژوهش تجربه‌زیسته «زوج‌های بارورخواه با اختلال ناباروری ناشناخته» به‌عنوان اقلیتی ۱۵درصدی که با وجود پتانسیل‌های کافی جسمی صاحب فرزند نمی‌شوند و در تحقیقات اندکی مورد پژوهش قرار گرفته‌اند، با مشارکت ۲۲ زوج در پژوهشگاه رویان مطالعه شد. در پژوهش حاضر از روش پدیدارشناسی توصیفی و روش تحلیل ۷ گام کلایزی استفاده شده است. یافته‌ها در ۱۳ خوشه و در ۳ گروه شامل: روی‌آوردها (روی‌آورد به ادراک ناباروری، روی‌آورد به ادراک ناشناختگی در ناباروری، روی‌آورد به ادراک والد شدن به‌مثابه یک نقش، روی‌آورد به ادراک درمان و روی‌آورد به ادراک فرزند)، تجربه‌ها (تجربه فشار، تجربه رابطه جنسی، تجربه رابطه زوجیت و تجربه والدی منقطع) و ساختارهای اساسی (مسئله زمان، امکان‌های موجود، جنسیت و تقدیرگرایی) بهدست آمدند. در نهایت پدیده «آستانگی» ناظر بر موقعیتی کنترل‌ناپذیر که در آن زوج‌ها با حسی از ابهام آمیخته با استیصال در انتظار رسیدن به حدی از قطعیت می‌باشند، تصریح‌کننده تجربه‌زیسته زوج‌های بارورخواه با اختلال ناباروری ناشناخته تبیین شد.