تأثیر بیثباتی مزمن مچ پا بر هماهنگی و تغییرپذیری هماهنگی مفاصل اندام تحتانی هنگام دویدن
نویسندگان
1 استادیار گروه بیومکانیک ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشکده تربیتبدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، کرج، ایران.
3 کارشناسی ارشد گروه بیومکانیک ورزشی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4 دانشیار گروه آسیبشناسی و بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
doi
10.22084/rsr.2023.26171.1636چکیده
زمینه و هدف: هدف تحقیق حاضر تعیین تأثیر ابتلا به بیثباتی مزمن مچ پا بر هماهنگی و تغییرپذیری هماهنگی مفاصل اندام تحتانی در هنگام دویدن میباشد.روش بررسی: ۱۰ آزمودنی مرد فعال (۱۰ آزمودنی مبتلا به اسپرین مزمن مچ پا و ۱۰ آزمودنی سالم) همراه با سنسورهای متصل شده با سرعت تدریجی شروع به دویدن روی تردمیل نمودند. اطلاعات مربوط به هماهنگی و تغییرپذیری 10 گام هر آزمودنی در مفاصل اندام تحتانی در صفحه ساجیتال هر سه اندام (هیپ، زانو، مچ پا) و نیز صفحه ترنسورس مچ پا، استخراج گردید. در نهایت از آزمون آماری تی مستقل جهت تجزیه تحلیل آماری در سطح معناداری ۰/۰۵>p استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که هماهنگی در ابتدای فاز استنس در گروه دارای اسپرین مزمن پا بهطور معناداری کمتر از گروه سالم است. هماهنگی حرکات مفاصل هیپ به زانو، هیپ به مچ پا و زانو به مچ پا در افراد آسیب دیده نسبت به افراد سالم بیشتر در ابتدای فاز استنس دویدن متفاوت است، بهطوریکه هماهنگی حرکتی این مفاصل در صفحه ساجیتال آزمودنیهای مبتلا به اسپرین مزمن مچ پا کاهش مییابد. همچنین، هماهنگی حرکتی مفاصل زانو به مچ پا در صفحه ترنسورس گروه آسیب دیده نسبت به گروه سالم بیشتر است.نتیجهگیری: آسیب اسپرین مزمن مچ پا باعث این تفاوت در الگوی هماهنگی در طی فاز استنس دویدن شده است، بهطوریکه سیستم عصبی مرکزی بدن تحت تأثیر ترس ناشی از آسیب مجدد حرکت مفاصل مچ پا نسبت به زانو را طوری طراحی میکند که احتمال بروز آسیب به حداقل برسد.
