تجربۀ طرد اجتماعی و خشونت ورزی در میدان مدرسه:مردم نگاری انتقادی خشونت ورزی دانش آموزان مدارس متوسطه دوم پسران سنندج
نویسندگان
1 دانشیار جامعه شناسی دانشگاه کُردستان و پژوهشگر پژوهشکده کُردستان شناسی
2 کارشناسی ارشد جامعه شناسی، دانشگاه کردستان
doi
10.22059/jisr.2021.312124.1140چکیده
پژوهش حاضر در نظر دارد تا از طریق توصیف و واکاوی تجربۀ طرد دانش آموزان در میدان مدرسه نشان دهد چگونه دانش آموزان با مقاومت و ستیز در برابر طرد، به عمل منازعه و خشونت، به مثابه عملی بامعنا و منازعهای فرهنگی دست می زنند؟روش پژوهش حاضر مردمنگاری انتقادی و جامعه هدف آن دانش آموزان دبیرستانهای مقطع دوم شهر سنندج است که به روش نمونه گیری هدفمند و گلوله برفی تعداد 19 دانشآموز برای مصاحبه نیمه ساخته یافته، انتخاب شدند. استنتاجات تحقیق نشان میدهد که دانش آموزان، اختلال در بازشناسی، ملال و بیگانگی، نظم انضباطی، مراقبت ائتلافی، و غلبۀ گفتمان کنکور و تک ساحتی شدن زندگی را در میدان مدرسه تجربه کرده اند. شرایط طردآمیز حامل معنایی از مدرسه برای دانش آموزان است که با معنای مسلط از مدرسه قرابتی ندارد و این معانی ضمنی، پشت صحنۀ بسیاری از منازعات و خشونت ورزی های دانش آموزان در مدرسه را شکل می دهد. یکی از شکل های مواجهه دانش آموزان با شرایط طردآمیز، خشونت ورزی است که در سه مقولۀ عمده خشونت ورزی نسبت به دانش آموزان (زورمندمداری و تعرض به همنوایان با مدرسه)، معطوف به معلمان (نزاع با معلمان، بی اعتنائی و تحریم، اذیت و دست انداختن) و معطوف به مدرسه (نافرمانی و طغیان، گریزان از مدرسه بدون ترک آن و رفتارهای وندالیستی)؛ قابل دسته بندی است.