تجربۀ طرد اجتماعی و خشونت ورزی در میدان مدرسه:مردم نگاری انتقادی خشونت ورزی دانش آموزان مدارس متوسطه دوم پسران سنندج

نویسندگان

1 دانشیار جامعه شناسی دانشگاه کُردستان و پژوهشگر پژوهشکده کُردستان شناسی

2 کارشناسی ارشد جامعه شناسی، دانشگاه کردستان

doi
10.22059/jisr.2021.312124.1140
چکیده

پژوهش حاضر در نظر دارد تا از طریق توصیف و واکاوی تجربۀ طرد دانش ­آموزان در میدان مدرسه نشان دهد چگونه دانش ­آموزان با مقاومت و ستیز در برابر طرد، به عمل منازعه و خشونت، به مثابه­ عملی بامعنا و منازعه­ای فرهنگی دست می ­زنند؟روش پژوهش حاضر مردم­نگاری انتقادی و جامعه هدف آن دانش ­آموزان دبیرستان­های مقطع دوم شهر سنندج است که به روش نمونه­ گیری هدفمند و گلوله ­برفی تعداد 19 دانش­آموز برای مصاحبه نیمه ­ساخته ­یافته، انتخاب شدند. استنتاجات تحقیق نشان می­دهد که  دانش ­آموزان، اختلال در بازشناسی، ملال و بیگانگی، نظم انضباطی، مراقبت ائتلافی، و غلبۀ گفتمان کنکور و تک­ ساحتی­ شدن زندگی را در میدان مدرسه تجربه کرده ­اند. شرایط طردآمیز حامل معنایی از مدرسه برای دانش­ آموزان است که با معنای مسلط از مدرسه قرابتی ندارد و این معانی ضمنی، پشت صحنۀ بسیاری از منازعات و خشونت ­ورزی ­های دانش ­آموزان در مدرسه را شکل می ­دهد. یکی از شکل­ های مواجهه دانش ­آموزان با شرایط طردآمیز، خشونت ­ورزی است که در سه مقولۀ­ عمده خشونت ­ورزی نسبت به دانش ­آموزان (زورمندمداری و تعرض به همنوایان با مدرسه)، معطوف به معلمان (نزاع با معلمان، بی­ اعتنائی و تحریم، اذیت و دست انداختن) و معطوف به مدرسه (نافرمانی و طغیان، گریزان از مدرسه بدون ترک آن و رفتارهای وندالیستی)؛ قابل دسته ­بندی است.