بررسی و تحلیل زبان عرفانی در آثار عینالقضات همدانی
نویسندگان
1 . دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
2 . دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان.
doi
10.22091/pfk.2010.147چکیده
پیدایش تصوف و عرفان و ورود معانی، تجربهها و آموزههای عرفانی به حوزه زبان منجر به شکلگیری زبانی خاص با نام زبان عرفانی شد. این زبان به دو قسم زبان عبارت و زبان اشارت تقسیم میشود. عارف در جریان سیر و سلوک خود به اندیشهها، حقایق و تجربههایی دست مییابد که چگونگی بیان آن در قالب الفاظ، به دلیل ماهیت اینگونه معارف، به سادگی امکانپذیر نیست. اما عرفا با به کارگیری همه ظرفیتهای زبان، دریافتهای عرفانی خود را در قالب محدود لفظ و کلام به دیگران منتقل کردهاند. عین القضات همدانی، عارف بزرگ قرن ششم هجری، به عنوان یکی از پیشروان تصوف اسلامی در آثار ارزشمند خود، اندیشهها و مواجید عرفانی را با تعابیر و تفسیرهای بدیعی ارائه میکند. در این پژوهش میکوشیم دیدگاههای وی را درباره زبان و نحوه بیان بررسی کرده و آثار او را از لحاظ زبانی تحلیل و تبیین کنیم. حاصل بررسیها نشان میدهد، قاضی همدانی از همه ظرفیتهای زبان- زبان اشارت و زبان عبارت- برای تبیین آراء و عقاید و بیان تجارب عرفانی خود سود جسته است.
