مقایسه اثر تمرینات ثبات مرکزی در دو سطح پایدار و ناپایدار بر کنترل قامت، درد و کیفیت زندگی زنان مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی

نویسندگان

1 استادیار حرکات اصلاحی و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزش، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

2 استاد حرکات اصلاحی و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزش، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.

3 کارشناسی ارشد حرکات اصلاحی و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده علوم ورزش، مؤسسه آموزش عالی صفاهان، اصفهان، ایران.

doi
10.22084/rsr.2022.25348.1602
چکیده

زمینه و هدف: کمردرد مزمن از شایع‌ترین مشکلات جوامع امروزی است که به دلیل مشکلات همراه با آن، نیازمند بررسی و معرفی روش‌های مختلف توانبخشی می‌باشد. بنابراین هدف از این تحقیق مقایسه اثر تمرینات ثبات مرکزی در دو سطح پایدار و ناپایدار بر درد، کنترل قامت و کیفیت زندگی زنان مبتلا به کمردرد مزمن است.روش بررسی: تعداد20 نفر از زنان مبتلا به کمردرد مزمن به‌صورت در دسترس و تصادفی در دو گروه تمرینی (10نفر) سطح پایدار و ناپایدار (ترامپولین) قرار گرفتند. درد (با مقیاس بصری درد) تعادل ایستا (آزمون لک لک)، تعادل پویا (آزمون Y) و کیفیت زندگی (پرسشنامه SF36) قبل و بعد از 8 هفته تمرینات اندازه‌گیری شد. جهت تحلیل استنباطی روش آماری تحلیل واریانس برای داده‌های تکراری در بسته نرم‌افزاری spss و در سطح معنادار 05/0 انجام شد.یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد تعامل بین گروهی در متغیرهای کیفیت زندگی، تعادل ایستا و پویا با برتری گروه سطح ناپایدار معنادار بود (05/0P<). از سوی دیگر تغییرات درون گروهی در متغیرهای درد معنادار بود. این بدان معناست که هر دور روش تمرینی بر متغیرهای مذکور اثر معنادار داشته است (05/0P<).نتیجه‌گیری: نتایج  بیان کننده این است که تمرینات هر دو سطح پایدار و ناپایدار می‌تواند به طور مؤثری باعث کاهش درد،  افزایش تعادل و بهبود کیفیت زندگی آزمودنی‌ها شود. اما نتایج نشان‌دهنده برتری سطح ناپایدار بر پایدار بوده لذا به‌عنوان یک مدالیته درمانی پیشنهاد می‌شود.