اثربخشی تحریک مغناطیسی فراجمجمهای مکرر بر توجه پیوسته و تصمیمگیری پرخطر دانشآموزان دارای اختلال یادگیری خاص
نویسندگان
1 استاد، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشیار، مرکز تحقیقات طب فیزیکی و توانبخشی. دانشگاه علوم پزشکی تبریز.
3 دانشجوی دکتری علوم اعصاب شناختی،گروه علوم اعصاب شناختی (مغز و شناخت)، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
4 استادیار، گروه علوم اعصاب شناختی (مغز و شناخت)، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22123/chj.2025.481245.2129چکیده
مقدمه: با توجه به مشکلات دانشآموزان دارای اختلال یادگیری خاص در حوزههای شناختی و نبود مطالعات کافی، این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی تحریک مغناطیسی فراجمجمهای مکرر بر عملکرد توجه پیوسته و تصمیمگیری پرخطر دانشآموزان ابتدایی دارای اختلال یادگیری خاص انجام شد.مواد و روشها: این پژوهش، نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری، شامل کلیه دانشآموزان (1560 نفر) مقطع ابتدایی شهر مشهد در سال 1403 بود و تعداد 30 نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب، و به طور تصادفی در یک گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگزین شدند. گروهها آزمون عملکرد توجه پیوسته و آزمون خطرپذیری بادکنکی را تکمیل کردند. پس از اتمام 20 جلسه 5 ثانیهای تحریک مغناطیسی فراجمجمهای مکرر بر ناحیه قشر پیشپیشانی قدامی - جانبی چپ (نقطه F4) در گروه آزمایش و دریافت تحریک خاموش بر همان نقاط در گروه گواه، آزمونهای مذکور مجدداً در گروهها اجرا شد. دادهها به وسیله روش آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی (تحلیل کوواریانس تک متغیره و چندمتغیره) تجزیه و تحلیل شدند.یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که بین گروه آزمایش و گواه از مرحله پیش آزمون به پس آزمون در تصمیمگیری مبتنی بر ریسک (036/0=p) و توجه پیوسته (001/0=p) تفاوت معناداری وجود دارد.نتیجهگیری: با توجه به تاثیر مثبت تحریک مغناطیسی فراجمجمهای مکرر به نظر میرسد میتوان این روش را به منظور ارتقای عملکرد توجه پیوسته و کاهش تصمیمگیری پرخطر در دانشآموزان ابتدایی دارای اختلال یادگیری خاص به کار برد.