تحلیل آسیبشناسانه از جامعهپذیری دانشگاهی دانشجویان دکتری (مورد مطالعه دانشگاههای تهران، علامه طباطبایی و امیرکبیر)
نویسندگان
1 گروه مطالعات نظری علم، فناوری و نوآوری، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران
doi
10.22059/jsr.2023.323273.1647چکیده
هدف: دستیابی به توصیف عمیق و آسیبشناسانه از جامعهپذیری دانشگاهی دانشجویان دانشگاههای تهران، علامه طباطبایی و امیرکبیر و ارائه راهکارهای سیاستی جهت کاهش آسیبهای ناشی از فرایند جامعهپذیری دانشگاهی دانشجویان دکتری.روششناسی پژوهش: اتخاذ رویکرد کیفی و استراتژی استفهامی برای فهم و تفسیر تجربههای دانشجویان و ادراک ایشان از فرایند جامعهپذیری دانشگاهیشان و مصاحبههای عمیق نیمهساختیافته با 30 دانشجوی دکتری و 5 مدیر و برنامهریز دانشگاهی انجام شده است.یافتهها: ضعف فرهنگ نقدپذیری در اجتماعات دانشگاهی، ضعف در همبستگی اجتماعی لازم برای شکلگیری اجتماعات علمی، درونی نشدن اخلاقیات آکادمیک، ارتباط محدود محیط کسبوکار با دانشگاه که سبب ناکارآمدی یادگیری شغلی دانشجویان دکتری شده است، احساس بیارزشی علمی، ضعف در همکاری بینگروهی و بیندانشگاهی، ضعف در مرجعیت علمی اساتید نزد دانشجویان و ضعف همکاریهای علمی بینالمللی از جمله ادراکات دانشجویان است. از آنجا که در بیانیه دانشگاه بامسئولیت اجتماعی به آموزش و تربیت دانشجویانی با کیفیت بالا، دارای مواضع انتقادی، برخوردار از اصول اخلاقی والا، دارای اعتماد به نفس و دانشگاههایی با همکاریهای بینالمللی و همکاری با محیط کسبوکار اشاره کرده است، بنابراین یکی از الزامات تحقق نسل چهارم دانشگاه، جامعهپذیری موفق و کارآمد دانشجویان میباشد. توصیف عمیق از وضعیت موجود و ارائه راههایی جهت دستیابی به وضعیت مطلوب یکی از زمینههای دستیابی به دانشگاه بامسئولیت اجتماعی که از اهداف نظام آموزش عالی ما است، میباشد.
