فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: امواج مغزی در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب به شکل نابهنجاری فعالیت می­کنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری بر فعالیت مغزی و اضطراب در بیماران مرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر انجام شد. مواد و روش­ها: در این پژوهش نیمه­آزمایشی، جامعه آماری، مردان مبتلا به علایم اختلال اضطراب فراگیر مراجعه­کننده به مراکز روانپزشکی شهر تبریز در سال 1403 (تعداد تقریبی 200) بودند. تعداد 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به روش تصادفی به دو گروه مساوی آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه­ها، از نظر امواج بتا و تتا منطقه PZ و شدت اضطراب ارزیابی شدند. گروه آزمایش به مدت 30 جلسه، تحت درمان (مداخله در ناحیه پشتی جانبی قشر پیش­پیشانی نیمکره چپ) قرار گرفت. برای گروه کنترل مداخله­ای انجام نشد. داده­ها توسط آمار توصیفی و آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل گردید. یافته ­ها: میانگین و انحراف معیار نمره پیش­آزمون و پس­آزمون اضطراب گروه آزمایش 34/3±53/39 و 98/3±76/27 (001/0>p) و گروه کنترل 75/3±36/38 و 71/3±32/38 بود (47/0>p). میانگین و انحراف معیار نمره پیش­آزمون و پس­آزمون بتا PZ گروه آزمایش 56/4±12/43 و 23/3±19/39 (001/0>p) و گروه کنترل 34/4±54/42 و 76/4±65/43 محاسبه شد (71/0>p). میانگین و انحراف معیار نمره پیش­آزمون و پس­آزمون تتا PZ گروه آزمایش 65/2±19/11 و 56/44±2/5 (001/0>p) و گروه کنترل 12/2±75/10 و 73/2±29/11 بود (12/0>p).   نتیجه­ گیری: به­نظر می­رسد تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری بر فعالیت مغزی و اضطراب بیماران تأثیرگذار باشد. بنابراین، می­توان از تحریک مکرر مغناطیسی فراقشری به عنوان درمانی مؤثر برای کاهش اضطراب در بیماران مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر استفاده نمود.