ارزیابی میزان دز جذب شده در درمان سرطان ریه با استفاده از کد MCNPX

نویسندگان

1 گروه فیزیک، دانشکده فیزیک و مهندسی هسته‌ای، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان

2 گروه فیزیک، دانشگاه فنی و حرفه‌ای، تهران

3 گروه فیزیک، دانشکده فیزیک و مهندسی هسته‌ای، دانشگاه صنعتی شاهرود، شاهرود، سمنان

doi
10.22052/9.3.49
چکیده

سرطان ریه یکی از شایع‌ترین انواع مختلف سرطان با نرخ مرگ‌ومیر بالا در میان مردان و زنان می‌باشد. این نوع از سرطان، با درگیرکردن عروق و غدد لنفاوی باعث گسترش توده سرطانی به‌صورت منطقه‌ای و متاستاز می‌شود. پرتودرمانی با استفاده از روش‌ تله‌تراپی و به‌کارگیری شتاب‌دهنده خطی زیمنس یکی از مؤثرترین راهکارهای غیرتهاجمی موجود برای درمان تومور موجود در بافت ریه است. در تحقیق پیش روی، با استفاده از فن آماری مونت‌کارلو وکد ترابرد MCNPX2.6، محاسبات شبیه‌سازی فرآیند درمان با مدل‌سازی فانتوم ORNL زنانه شامل بافت تومور در جداره ریه‌ی راست و سرشتاب‌دهنده خطی LINAC و اعتبارسنجی در انرژی‌های 6 و 18 مگاولتاژ انجام شده است. با توجه به نتایج می‌توان گفت که برای کنترل ناهنجاری‌های ثانویه درحین و یا بعد از فرآیند درمان در بافت هدف و سایر ارگان‌های حیاتی، افزایش عمق و ولتاژ و کاهش زمان درمان، باعث کاهش دز دریافتی‌ بافت‌های ناحیه بالینی از چشمه پرتو الکترونی خواهد شد.