اثر محدودیت آبیاری و کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون بر عملکرد و برخی ویژگی های بیوشیمیایی گندم
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران
2 استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
3 استاد، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ایران
4 دانش آموخته دکتری، گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ایران
doi
10.22124/cr.2021.18682.1645چکیده
بهمنظور ارزیابی اثر محدودیت آبیاری و کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون بر عملکرد و برخی ویژگیهای بیوشیمیایی گندم، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه محقق اردبیلی در سال زراعی 98-1397 اجرا شد. عاملهای آزمایشی شامل آبیاری در سه سطح (آبیاری کامل بهعنوان شاهد و قطع آبیاری از مرحله 50 درصد سنبلهدهی و آبستنی بهترتیب بهعنوان محدودیت ملایم و شدید آبی بر اساس کد 55 و 43 مقیاس BBCH)، محلولپاشی نانوسیلیکون (محلولپاشی با آب بهعنوان شاهد، 30 و 60 میلیگرم در لیتر بهترتیب معادل 5/22 و 45 میلیگرم در مترمربع) و کودهای زیستی (عدم کاربرد بهعنوان شاهد، کاربرد قارچ مایکوریزا (Glomus mosseae)، کاربرد باکتریهای فلاوباکتریوم (Flavobacterium) و سودوموناس (Psedumonas Putida strain 186)، کاربرد توأم مایکوریزا و باکتریها) بودند. نتایج نشان داد که بیشترین فعالیت آنزیمهای آنتیاکسیدان و قندهای محلول با کاربرد توأم کودهای زیستی و محلولپاشی30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی بهدست آمد. تحت شرایط آبیاری کامل و عدم کاربرد کودهای زیستی و نانوسیلیکون، فعالیت آنزیمهای کاتالاز، پراکسیداز و پلیفنولاکسیداز و میزان قندهای محلول بهترتیب 78، 49، 64 و 74 درصد در مقایسه با قطع آبیاری در مرحله آبستنی و کاربرد توأم کودهای زیستی و محلولپاشی 30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون کاهش یافت. بیشترین محتوای پرولین با کاربرد 60 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون (50/9 میکروگرم در گرم وزن تر) و کاربرد توأم کودهای زیستی (7/9 میکروگرم در گرم وزن تر) در شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی (97/10 میکروگرم در گرم وزن تر) بهدست آمد. میزان پراکسیدهیدروژن نیز تحت شرایط قطع آبیاری در مرحله آبستنی و عدم کاربرد نانوسیلیکون و کودهای زیستی، بهمیزان 90 درصد نسبت به کاربرد 60 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون و کاربرد توأم کودهای زیستی در شرایط آبیاری نرمال افزایش یافت. بیشترین عملکرد دانه (4593 کیلوگرم در هکتار) از کاربرد توأم کودهای زیستی و 30 میلیگرم در لیتر نانوسیلیکون در شرایط آبیاری کامل بهدست آمد. نتایج این مطالعه نشان داد که کاربرد توام کودهای زیستی و نانوسیلیکون بهواسطه بهبود ویژگیهای بیوشیمیایی گیاه، میتواند عملکرد دانه گندم را تحت شرایط محدودیت آبی افزایش دهد.