سیاسِت اسکان، تولید فضا و نظام‌های چندگانه‌ی رؤیت‌پذیری: شرایط امکان پیدایش سوژه‌ی خودکشی در استان ایلام

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه رازی

doi
10.22059/jsr.2023.347426.1790
چکیده

چگونه می توان استانی چون ایلام و پیوندش با خودکشی را به گفتمان درآورد و به بازنمایی‌اش پرداخت؟ این گفتار بر آن است توضیح دهد که آن چه در پی مداخله‌ی دولتی از دهه‌ی چهل به بعد در این ناحیه رخ داد شکل تازه‌ای از ظهور و تعمیق مسأله‌ی اجتماعی را سبب شد؛ به طوری که در نیم قرن اخیر، این مداخله‌ی بیش از اندازه‌ی دولت در جامعه بود که به حاد شدن مسأله‌ی اجتماعی در ترازی تازه منجر گشت. خطر این شکل از مداخله و توسعه‌ی ناشی از آن، در خلق مازادی از سوبژکتیویته بود که امکانی برای اجرایش در زیست روزمره‌ی استان نوپایی چون ایلام و شهرهای تابعه‌ی آن با بافت خاصی که دارند نبود. این شهرها بنا به منطق تکوین و توسعه‌ای که از سر گذراندند، توان خلق آن نوع از تاب‌آوری کالبدی و عاطفی را نداشتند که تجربه‌ی شکست و زخم را پذیرا باشند و این مجال را برای سوژه فراهم آورند که از دل همین زخم‌ها و شکست‌هایش بلوغ را بیازماید و بیاموزد. حلقه‌ی مفقوده‌ی شهر برساخته‌ی دولت در این ناحیه از ایران، توان تاب‌آوری در برابر تجارب دردناک و ناگزیر زندگی روزمره است و آنجا هم که توانی برای تاب‌آوری نباشد، خودکشی همچون امکانی برای رهایی از وضعیت نمایان می‌شود.