زن و توسعه: وضعیت زنانِ ایران در دوره قاجار، پهلوی اول و دوم
نویسندگان
1 گروه توسعه و سیاستگذاری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه توسعه و سیاستگذاری اجتماعی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jsr.2023.91519چکیده
مقدمه: در چند دهه گذشته، رویکردهای ویژه ای در زمینه مشارکت مردان و زنان در توسعه و پیشرفت مطرح شده است؛ این رویکردها یا مدلها در پی توضیح این موضوع هستند که چگونه توسعه، زنان و مردان را متأثر ساخته و چرا زنان مانند مردان توسعهیافتگی را تجربه نکردهاند. هدف: مقاله حاضر در صدد بررسی وضعیت توسعهیافتگی زنان ایرانی در دوران قاجار و پهلوی برآمده و با تأکید بر مؤلفههای آموزش، اشتغال، حقوق سیاسی و حقوق قانونی وضعیت زنان را در این دورهها با بهرهگیری از شش رویکرد حوزه توسعه و زنان بررسی کرده است. روش پژوهش: این مطالعه اسنادی و مبتنی بر پژوهش کیفی با نگاه تاریخی بوده است. یافتهها: میتوان گفت توسعه در دوران قاجار برای زنان با مشارکت گسترده آنان در شکلگیری انقلاب مشروطه آغاز گردید، در ادامه زنان فعال به گونهای خودجوش شروع به تأسیس مدارس و حتی ایجاد اشتغال نموده تا موفق شدند مردان مجلس ملی را متقاعد کنند که زنان با تأکید بر نقش مادری و همسری میتوانند از حق آموزش برخوردار باشند. توسعه در دوران پهلوی به ویژه پهلوی دوم عمدتاٌ با هدف ادغام زنان در توسعه ایران صورت گرفته و فراهم ساختن آموزش و اشتغال برای زنان ابزاری برای دولت جهت مدرانیزاسیون و دولتسازی بوده است. نتیجهگیری: نقطه عطف توجه به سیاستهای جنسیتی در زمان قاجار را میتوان انقلاب مشروطه و دوران پهلوی در مدرنسازی و ملتسازی مشاهده کرد.