فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: فقدان یکی از دشوارترین و استرس­زا­ترین رویدادهایی است که فرد می­تواند تجربه کند و سخت­ترین آن از دست دادن فرزند است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان­درمانی پویشی کوتاه­مدت فشرده بر معنای زندگی و اضطراب مرگ مادران داغدیده انجام شد.  مواد و روش­ها: روش پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری، کلیه زنان 30 الی50 ساله فرزند از دست­داده در اثر خودکشی بود که در سال 1402 به بیمارستان­های­ امام رضا(ع) و سینای تبریز مراجعه کردند. تعداد 30 نفر به روش در دسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه مساوی قرار گرفتند. گروه آزمایش طی 8 جلسه روان­درمانی پویشی کوتاه­مدت فشرده را دریافت کرد. گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش، پرسش­نامه معنای زندگی Steger، و مقیاس اضطراب مرگ Templer بود. داده­ها با روش آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه­گیری­های مکرر و آزمون تعقیبی Bonferroni تجزیه و تحلیل شدند. یافته ­ها: روان­درمانی پویشی کوتاه­ مدت فشرده در مقایسه با گروه کنترل، معنای زندگی مادران داغدیده را در پس­آزمون افزایش (001/0p<) و اضطراب مرگ آن­ها را کاهش داد (001/0p<). اثر درمان در مرحله پی­گیری بر متغیرهای معنای زندگی (001/0p<) و اضطراب مرگ (001/0p<) ماندگار بود. تأثیر این درمان بر معنای زندگی و اضطراب مرگ در مراحل پس­آزمون و پیگیری اختلاف معنی­دار نداشت. نتیجه­ گیری: به ­نظر می­رسد روان­درمانی پویشی کوتاه­مدت فشرده موجب بهبود معنای زندگی و کاهش اضطراب مرگ مادران داغدیده می­شود. از این­رو، احتمالاً می­تواند درمان مفیدی برای کاهش مشکلات روانی و ساختن معنایی برای زندگی در مادران داغدیده باشد.