فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: با توجه به اهمیت مقوله پایداری ازدواج و کاهش مشکلات زناشویی برای تأمین بهداشت روانی خانواده و جامعه، شناسایی مداخلات درمانی که بر کاهش این مشکلات مؤثر باشند، از لحاظ نظری و بالینی ضروری بنظر می­رسد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی شناختی- رفتاری و زوج‌درمانی هیجان‌‌محور بر تنظیم هیجان بین‌فردی زوجین با طلاق عاطفی صورت گرفت. مواد و روش‌ها: روش پژوهش، نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری را زوجین مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره تبریز در سال 1400 تشکیل دادند (تعداد تقریبی 410 زوج،). از میان زوج­هایی که در پرسشنامه طلاق عاطفی Guttman نمره 12 (خط برش) را کسب کردند، 54 نفر (27 زوج) با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب، و به صورت تصادفی ساده در سه گروه قرار گرفتند (هر گروه 9 زوج). گروه‌های آزمایشی، درمان مختص گروه خود را به ترتیب در 8 و 10 جلسه دریافت کردند. گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. ابزارهای اندازه‌گیری، پرسشنامه‌های تنظیم هیجان بین‌فردی Hoffman و همکاران و طلاق عاطفی Guttman بودند. داده‌ها توسط آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد که زوج‌درمانی شناختی- رفتاری 64/4±39/55 و زوج‌درمانی هیجان‌‌محور 03/5±94/55 در مقایسه با گروه کنترل 56/4±33/43، تنظیم هیجان بین‌فردی زوجین را در پس‌آزمون افزایش داده است (001/0>P). نتایج آزمون تعقیبی بونفرنی نشان داد که در میزان اثربخشی دو روش زوج­درمانی شناختی- رفتاری و زوج­درمانی هیجان­مدار بر تنظیم هیجان بین­فردی زوجین با طلاق عاطفی تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P). نتیجه‌گیری: به‌نظر می‌رسد زوج‌درمانی شناختی- رفتاری و زوج‌درمانی هیجان‌‌محور می‌توانند سبب افزایش تنظیم هیجان بین‌فردی زوجین شوند و برتری بر هم ندارند.