فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: طلاق عاطفی نوعی از طلاق است که هیچ­جا به ثبت نمی­رسد و مربوط به خانواده­هایی است که به دلایلی مانند نگرش­های منفی، باورهای نادرست، ذهن بیمار، استرس و نگرانی و ناتوانی در تأمین نیازهای زندگی تصمیم می­گیرند به اجبار زیر یک سقف زندگی کنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجان­مدار بر توافق­پذیری و تعادل عاطفی زنان با طلاق عاطفی انجام شد. مواد و روش­ها: این پژوهش به روش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس­آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری، 100 نفر از زنان با طلاق عاطفی مراجعه­کننده به مرکز مشاوره ندای مهرگان رشت در سال 1402 بودند. تعداد 30 نفر به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب و به ­صورت تصادفی در گروه­های مداخله (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جای­دهی شدند. داده­ها توسط پرسش­نامه­های طلاق عاطفی، تعادل عاطفی و توافق­پذیری جمع­آوری شدند. گروه مداخله تحت 8 جلسه مداخله درمان هیجان­مدار قرار گرفت. گروه کنترل آموزشی دریافت نکرد. داده­ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تجزیه­وتحلیل شدند. یافته­ ها: میانگین و انحراف­معیار توافق­پذیری در گروه مداخله در پیش­آزمون و پس­آزمون به ترتیب 06/2±40/32 و 87/1±33/39 و در گروه کنترل 76/1±13/32 و 80/1±53/32 بود. میانگین و انحراف­معیار تعادل عاطفی در گروه مداخله در پیش­آزمون و پس­آزمون به ترتیب 86/1±26/32 و 18/1±13/38 و در گروه کنترل 79/1±33/32 و 47/1±80/32 بود. درمان هیجان­مدار موجب افزایش توافق­پذیری (001/0p˂) و تعادل عاطفی (001/0p˂) در گروه مداخله شد. نتیجه­ گیری: استفاده از محتوا و دستورالعمل­های درمان هیجان­مدار در افزایش توافق­پذیری و تعادل عاطفی زنان با طلاق عاطفی مفید است. بنابراین استفاده از این مداخله درمانی توصیه می­شود.