فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: چاقی و اضافه وزن با پیامدهای نامطلوب سلامت جسمی و روانی همراه است و اغلب، سلامت روان افراد مبتلا چون انگ و تبعیض را تجربه می­کنند، در معرض خطر قرار می‌گیرد. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی روایت­درمانی بر خود انگ­زنی وزنی در زنان مبتلا به چاقی و اضافه ‌وزن است.مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر از نوع نیمه­آزمایشی، با طرح پیش­آزمون - پس­آزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه پژوهش را کلیه زنان مبتلا به چاقی و اضافه­وزن شهر تبریز در سال 1402 تشکیل داد. تعداد 30 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (در هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش، روایت­درمانی را در 8 جلسه 90 دقیقه­ای دریافت کرد. گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکرد. ابزار مورد استفاده پرسشنامه­های خودانگ­زنی وزنی لیلیس و همکاران (2010) بود. داده­های جمع­آوری شده با آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه­گیری مکرر تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها: میانگین و انحراف معیار متغیر خود انگ­زنی وزنی در گروه آزمایش در مرحله پیش­آزمون 217/4±27/41، در مرحله پس­آزمون 137/4±60/33، و برای گروه کنترل در مرحله پیش­آزمون 693/5±47/40 و در پس­آزمون 802/5±33/40 بدست آمد. نتایج حاکی از اثربخشی روایت­درمانی بر کاهش خود انگ­زنی وزنی بود (001/0>p). در مراحل پیگیری نیز اثرات روایت­درمانی ماندگار بود (001/0>p).نتیجه ­گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر می‌توان گفت روایت‌درمانی از طریق تغییر و غنی‌سازی روایت افراد در مورد بدنشان می‌تواند منجر به کاهش خودانگ زنی ورنی در زنان مبتلا به چاقی و اضافه‌وزن بشود.