تجارب دبیران و مشاوران از پیامدهای روان‌شناختی عدم حضور دانش‌آموزان متوسطه دوم در مدرسه پس از کووید-19

نویسندگان

1 دکتری پرستاری، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی مازندران، ساری، ایران.

2 دانشجوی دکتری پرستاری، گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران.

3 دانشجوی دکتری پرستاری، گروه پرستاری، دانشکده علوم پزشکی، دانشگاه تربیت‌مدرس، تهران، ایران.

4 دکتری روان‌شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.

doi
10.22123/chj.2024.425476.2044
چکیده

مقدمه: دوره متوسطه دوران شکل‌گیری هویت مستقل دانش‌آموزان است. عدم حضور دانش‌آموزان متوسطه در مدرسه به دلایلی چون همه‌گیری کووید-19 می‌تواند پیامدهای روان‌شناختی گوناگونی برای آنان به دنبال داشته باشد. این پژوهش با هدف تبیین تجارب دبیران و مشاوران نسبت به پیامدهای روان‌شناختی عدم حضور دانش‌آموزان در مدرسه در دوران همه‌گیری کووید-19 بعد از بازگشت به مدرسه انجام شد.مواد و روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی در سال 1402 انجام شد. مشارکت‌کنندگان ۲۱ نفر از دبیران و مشاوران مدارس متوسطه دوم استان مازندران بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و مورد مصاحبه عمیق و نیمه ساختارمند قرار گرفتند. نمونه‌گیری تا رسیدن به اشباع داده‌ها ادامه یافت و با روش شش‌مرحله‌ای Van Manen تحلیل شد. برای دستیابی به صحت و پایایی داده‌ها از معیارهای Lincoln و Guba استفاده شد.یافته‌ها: از تحلیل داده‌ها شش مضمون اصلی عزت‌نفس پشت نقاب، تزلزل جایگاه مدرسه، تحت‌فشار قرارگرفتن در خانواده آسیب‌دیده، کاهش تاب‌آوری، بدون شور و شوق شدن و دوگانگی یادگیری مجازی و اجتماعی به دنبال 15 مضمون فرعی پدیدار شد.نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان داد که عدم حضور دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم در مدرسه و پیگیری آموزش از راه دور در طولانی‌مدت می‌تواند پیامدهای روان‌شناختی گسترده‌ای را برای دانش‌آموزان به دنبال داشته باشد. پیشنهاد می‌شود که نظام‌های آموزشی با در نظرگرفتن برنامه‌‌های مراقبتی، ترکیبی از آموزش حضوری و آموزش از راه دور را در برقراری دوره‌های آموزشی جهت کاهش عوارض روان‌شناختی در موقعیت‌های مشابه همه‌گیری کووید-19 در نظر بگیرند.