مقایسه اثربخشی شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و درمان راهحلمحور کوتاهمدت بر امیدواری بیماران زن مبتلا به کووید-19
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
2 استاد، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.
4 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
doi
10.22123/chj.2023.382953.1987چکیده
مقدمه: افراد مبتلا به کووید-19 علاوه بر مشکلات جسمانی، با مشکلات روانشناختی فراوانی درگیر میشوند. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و درمان راهحلمحور کوتاهمدت بر امیدواری بیماران زن مبتلا به کووید-19 صورت گرفت. مواد و روشها: روش پژوهش، نیمهتجربی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری را زنان مبتلا به کرونای شهر تبریز در سال 1401 تشکیل دادند (تعداد تقریبی 2350 نفر). تعداد 45 نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب، و به صورت تصادفی در سه گروه مساوی قرار گرفتند. گروههای آزمایش، درمان مختص خود را به ترتیب در 8 و 6 جلسه دریافت کردند. گروه کنترل درمانی دریافت نکرد. ابزار اندازهگیری، پرسشنامه امیدواری اسنایدر بود. دادهها توسط آزمون آنالیز واریانس دوطرفه با اندازهگیریهای مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: در پیشآزمون، میانگین و انحراف معیار متغیر امیدواری در گروه شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی 54/2±73/12، در گروه درمان راهحلمحور کوتاهمدت 38/2±60/12، و در گروه کنترل 68/1±87/13 بود (05/0<p). هر دو درمان در مقایسه با گروه کنترل، امیدواری بیماران مبتلا به کووید-19 را در پسآزمون افزایش دادند (001/0>p). در مرحله پیگیری، اثر این دو درمان بر امیدواری ماندگار بود (001/0>p). تأثیر درمانها بر امیدواری بیماران مبتلا به کووید-19 در مراحل پسآزمون و پیگیری تفاوت معنیداری نداشت (05/0<p). نتیجهگیری: به نظر میرسد شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی و درمان راهحلمحور کوتاهمدت میتوانند سبب افزایش امیدواری بیماران مبتلا به کووید-19 شوند، از اینرو، احتمالاً میتوانند راهبرد درمانی مفیدی برای ارتقای وضعیت روانی بیماران مبتلا به کووید-19 باشند.