تأثیر شش هفته تمرین ثبات مرکزی بر نوسان وضعیت و تعادل پویای ورزشکاران مرد بسکتبالیست دارای بی ثباتی عملکردی مچ پا

نویسندگان

1 دانشجوی ارشد حرکات اصلاحی، گروه تربیت بدنی دانشکده تربیت بدنی و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

2 استادیار، گروه تربیت بدنی دانشکده تربیت بدنی و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

3 دانشجوی دکترای حرکات اصلاحی و آسیب‌شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

4 دانشیار، گروه تربیت بدنی دانشکده تربیت بدنی و علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

doi
10.22084/rsr.2018.17012.1395
چکیده

زمینه و هدف: با توجه به اهمیت تمرینات ثبات مرکزی و همچنین شیوع بالای اسپرین و ناپایداری مچ پا و متعاقب آن کاهش تعادل و نوسان وضعیت، هدف از تحقیق حاضر بررسی تأثیر شش هفته تمرینات ثبات مرکزی بر تعادل پویا و نوسان پاسچر مردان بسکتبالیست دچار بی‌ثباتی عملکردی مچ پا بود. روش بررسی: 24 مرد ورزشکار بسکتبالیست مبتلا به ناپایداری عملکردی مچ پا در این تحقیق شرکت کردند. پس از غربالگری اولیه و شناسایی ورزشکاران واجد شرایط با استفاده از پرسشنامه عملکردی مچ پا، ورزشکاران به دو گروه تجربی (با میانگین سن: 22/4±00/21 سال؛ قد: 25/8±80/183 سانتی‌متر و وزن: 86/6±75/77 کیلوگرم) و کنترل (با میانگین سن: 94/4±50/23 سال؛ قد: 57/10±50/185 سانتی‌متر و وزن: 84/8±00/79 کیلوگرم)، تقسیم شدند. ورزشکاران گروه تجربی تمرینات ثبات مرکزی را به مدت شش هفته انجام دادند. ارزیابی میزان تعادل پویا و نوسان پاسچر در دو گروه قبل و بعد از آزمون به ترتیب بوسیله تست Y و صفحه نیرو انجام گرفت. داده­ها در نرم‌افزار SPSS نسخه 21 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و از آزمون آنوا با اندازه‌گیری‌های تکراری جهت مقایسه نتایج به‌دست آمده بین گروه‌های تحقیق استفاده شد. یافته‌ها: نتایج مقایسه بین گروهی پس از شش هفته تمرینات ثبات مرکزی، تفاوت معنی‌داری در بهبود تعادل پویا و نوسان پاسچر در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل نشان داد (05/0p≤). نتیجه‌گیری: افزودن برنامه­های تمرینات ثبات مرکزی به برنامه­های درمانی توانبخشی مردان بسکتبالیست دارای ناپایداری عملکردی مچ پا جهت تسهیل محدودیت ناشی از این عارضه مانند نقص تعادل و نوسان پاسچر، توصیه می‌شود.