مقایسه تأثیر دو شیوه تمرینی مقاومتی دایرهای و عملکردی شدید بر عوامل فعالکننده سلولهای ماهوارهای ( MyoDو Myf-5)در مردان جوان غیرورزشکار
نویسندگان
1 استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، واحد خمینی شهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
doi
10.22123/chj.2023.370550.1963چکیده
مقدمه: سلولهای ماهوارهای سلولهای بنیادی خاص عضلات هستند که در ترمیم و بازسازی عضلات اسکلتی ضروری میباشند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تأثیر دو شیوه تمرینی مقاومتی دایرهای و عملکردی شدید بر عوامل فعالکننده سلولهای ماهوارهای (MyoD و Myf-5) در مردان جوان غیرورزشکار انجام شد.مواد و روشها: در این مطالعه نیمهتجربی، با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل، از بین مردان جوان غیرورزشکار شهر اصفهان در سال 1401، 45 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه تمرینات عملکردی شدید، تمرینات مقاومتی دایرهای و کنترل تقسیم شدند. پروتکلهای تمرینی در 8 هفته (هر هفته سه جلسه 40 تا 50 دقیقهای) انجام گرفت. خونگیری جهت ارزیابی بیان ژنهای MyoD و Myf-5 در دو مرحله (24 ساعت قبل از شروع تمرین و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی) انجام شد. میزان بیان متغیرها به روش الایزا برآورد شد. دادهها توسط آزمونهای کوواریانس و تعقیبی بنفرونی تحلیل شدند. یافتهها: هر دو روش تمرینی بر افزایشMyoD و Myf-5 تأثیر معنیداری داشتند (001/0=p)، ولی بهبود این متغیرها در گروه تمرین عملکردی شدید نسبت به گروه تمرین مقاومتی دایرهای بیشتر بود (041/0=p).نتیجهگیری: نتایج نشاندهنده تأثیر هر دو روش تمرینی بر افزایش بیانMyoD و Myf-5است. این افزایش در تمرینات عملکردی شدید بیشتر بود. توصیه میشود؛ مربیان، ورزشکاران و سایر مسئولین درگیر در تمرینات ورزشی از این روشها، بهویژه تمرینات عملکردی شدید برای پیشرفت اجراهای ورزشی، و بهبود عوامل فعالکننده سلولهای ماهوارهای استفاده نمایند.