فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: هدف از تحقیق حاضر مقایسه اثربخشی پروتکل­های گرم‌کردن ایستا، پویا و پیشگیری از آسیب بر ولگوس زانو حین فرود دراپ و نمرات آزمون لی­لی تک پایی در مردان ورزشکار 18-25 سال بود. روش­ بررسی: از بین دانشجویان تربیت بدنی دانشگاه خوارزمی 36 نفر ورزشکار بر اساس معیارهای ورودی انتخاب شده و بصورت تصادفی به سه گروه گرم‌کردن ایستا (12 نفر)، گرم‌کردن پویا (12 نفر) و برنامه پیشگیری از آسیب (12 نفر) تقسیم‌بندی شدند. جهت ارزیابی عملکرد و زاویه والگوس زانو از آزمون‌های­ لی­لی تک­پایی و سیستم آنالیز سه بُعدی حرکت استفاده گردید. پس از پیش‌آزمون، هر کدام از سه پروتکل گرم‌کردن به مدت 10 تا 15 دقیقه انجام و پس از آن پس‌آزمون انجام گرفت. به­منظور مقایسه بین گروهی از آزمون کوواریانس و آزمون تعقیبی LSD و برای بررسی درون گروهی از آزمون تی وابسته در سطح معناداری 05/0 استفاده شد. یافته‌ها: نتایج آزمون کوواریانس نشان داد که بین گروه‌ها در متغیرهای لی‌لی تک پایی و والگوس زانو اختلاف معنی‌داری وجود دارد (001/0P=). نتایج آزمون t وابسته نشان داد که تغییرات متغیر لی‌لی تک پایی در گروه‌های گرم‌کردن ایستا (03/0P=) و برنامه پیشگیری از آسیب (001/0P=) و متغیر والگوس زانو در گروه‌های گرم‌کردن ایستا (001/0P=) و برنامه پیشگیری از آسیب (001/0P=) معنی‌دار، اما در گروه گرم‌کردن پویا معنی‌دار نبودند (05/0≤P). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج، برنامه پیشگیری از آسیب می­تواند تکنیک فرود دراپ را بهبود بخشد بدون اینکه اختلالی در عملکرد ورزشکاران ایجاد کند که احتمالاً این برنامه مؤثرتر از هر دو پروتکل گرم کردن ایستا و پویا در آماده­سازی ورزشکاران برای مسابقات باشد.