اثربخشی مداخلۀ گروهی مبتنی بر رویکرد امید درمانی بر سلامت عمومی و امیدواریِ زنان مبتلا به بیماری مولتیپل اسکروزیس شهر کرمانشاه در سال 1400
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
2 کارشناس ارشد، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
3 دانشیار، مرکز تحقیقات علوم دارویی، انستیتو سلامت، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
4 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22123/chj.2023.337662.1890چکیده
مقدمه: مولتیپل اسکلروزیس یکی از شایع ترین بیماریهای مزمن سیستم عصبی مرکزی است. مزمن بودن بیماری، پیش آگهی نامعلوم، درمان غیرقطعی و درگیر ساختن فرد در سنین جوانی، تبعات متعدد روانی-اجتماعی ایجاد میکند. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی مداخله گروهی مبتنی بر رویکرد امید درمانی بر سلامت عمومی و امیدواری مبتلایان به اماس انجام شد.مواد و روش ها: این پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه گواه بود. جمعیت پژوهش شامل تمامی زنان مبتلا به بیماری اماس تحت پوشش انجمن اماس شهر کرمانشاه بود که از میان آنها به شیوه در دسترس، 30 نفر انتخاب و با انتساب تصادفی در دو گروه مساوی 15 نفری گمارش شدند. اطلاعات با چکلیست اطلاعات دموگرافیک، پرسشنامه سلامت عمومی Goldberg و پرسشنامه امیدواری Herth گردآوری شد. برنامه مبتنی بر امید درمانی طی 8 جلسه هفتگی به مدت 5/1 ساعت برای گروه آزمایش اجرا شد اما گروه گواه این برنامه را دریافت نکردند. داده ها با روش تحلیل کواریانس چندمتغیری تحلیل شد.یافته ها: تحلیل داده ها نشان داد که بین میانگین نمرات پس آزمون گروه آزمایش و گواه تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0>p)، به نحویکه برنامه امید درمانی موجب ارتقای امید (40/8=F، 012/0>p، 619/0=Eta) و سلامت عمومی در گروه آزمایش شد (42/23=F، 008/0>p، 631/0=Eta). میانگین نمره شاخص های اضطراب، افسردگی، عملکرد اجتماعی و علائم جسمانی در آزمودنی های گروه آزمایش در پسآزمون بهبود نشان داد (05/0>p). نتیجه گیری: به نظر می رسد امید درمانی گروهی در بهبود میزان امیدواری و ارتقای سلامت عمومی بیماران اماس از اثربخشی مطلوبی برخوردار باشد. لذا استفاده از مداخلات روانشناختی در محیط های درمانی پیشنهاد میگردد.