بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود تعامل والد- کودک به روش لندرث بر کیفیت خواب و دلبستگی با والدین و همسالان در کودکان وابسته به اینترنت دوره دوم ابتدایی شهر کرمان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.
4 استادیار گروه روانشناسی بالینی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران.
doi
10.22123/chj.2023.363518.1948چکیده
مقدمه: افزایش کاربرد اینترنت توسط کودکان، سبب وابستگی به اینترنت و تضعیف روابط بینفردی، دلبستگی ناایمن و اختلال خواب میشود. این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر بهبود تعامل والد- کودک (به روش لندرث) بر کیفیت خواب و دلبستگی با والدین و همسالان در کودکان وابسته به اینترنت دوره دوم ابتدایی شهر کرمان انجام شد. مواد و روشها: پژوهش حاضر، نیمه تجربی از نوع پیشآزمون، پسآزمون با گروه کنترل بود. دانشآموزان دوره دوم ابتدایی شهر کرمان در سال تحصیلی 1400- 1399 جامعه پژوهش بودند. با روش نمونهگیری تصادفی، 72 نفر انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه قرار گرفتند. گروه مداخله آموزش مهارتهای فرزندپروری و تعامل والد- کودک به روش لندرث (10 جلسه هفتگی 90 دقیقهای) را دریافت کردند. در گروه کنترل مداخلهای صورت نگرفت. دادهها توسط پرسشنامههای اعتیاد به اینترنت یانگ، کیفیت خواب Pittsburgh و دلبستگی به والدین و همسالان (Armsden و Greenberg) جمعآوری، و توسط آزمونهای تی مستقل و زوجی، مجذور کای ،آزمون لوین و نان پارامتریک تحلیل شد.یافتهها: : نتایج حاکی از کاهش اعتیاد به اینترنت (قبل 04/4±14/88، بعد از مداخله 44/5±14/75)، بهبود کیفیت خواب (قبل 62/2±75/1، بعد از مداخله 77/0±5/0) و ارتقای ارتباط والد-کودک (قبل 05/4±56/30، بعد از مداخله 18/4±58/49)، کودک– همسال (قبل 78/4±83/31، بعد از مداخله 19/6±5/37) در گروه مداخله بود. (05/0>p)نتیجهگیری: درمان حاضر، منجر به اصلاح روابط کودک با والد و همسالان، کاهش وابستگی به اینترنت و بهبود وضعیت خواب شد. بنابراین، میتوان از آن به عنوان روشی برای ایجاد دلبستگی ایمن کودک و کاهش وابستگی به اینترنت و پیامدهای آن سود جست.