سیری بر نظریات جامعهشناختی در باب موانع سرمایهگذاری در بخش کشاورزی
نویسندگان
1 استاد جامعهشناسی، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران
2 استاد جامعهشناسی، عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن
3 دانشجوی دکتری جامعهشناسی توسعه اقتصادی، اجتماعی، واحد علوم و تحقیقات ، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jsr.2022.91839چکیده
به باور بسیاری از اقتصاددانان وجود یک بخش کشاورزی پیشرو و نیرومند از ضروریات توسعه اقتصادی است. با توجه به اینکه الگوی کاهش دخالت مستقیم اقتصادی دولت در بخشهای تولیدی و افزایش مشارکت بخش خصوصی در فعالیتهای تولیدی و اقتصادی یک اصل مورد قبول به شمار میآید، کوشش در زمینه جلب و جذب سرمایههای خصوصی به بخش کشاورزی نقش مهمی در این امر ایفا می کند. اگرچه سرمایهگذاری به مثابه مفهومی اقتصادی فهم میشود اما بایستی این نکته را در نظر داشت که سرمایهگذاری کنشی انسانی است که از متغیرهای اجتماعی و فرهنگی سرچشمه میگیرد و برای افزایش سرمایهگذاری بایستی به این متغیرها توجه کرد. در مقاله حاضر نظریات مرتبط با سرمایه اجتماعی، احساس امنیت و همچنین متغیرهای نهادی مورد بررسی قرار گرفت و نتایج حاکی از آن است که در شرایطی که سرمایه اجتماعی روندی نزولی دارد و افراد در جامعه احساس امنیت نمیکنند به سرمایهگذاری به عنوان امری که ملازم ریسک است، تمایل نشان نخواهند داد. بنابراین بایستی ضمن بهبود محیط کسب و کار و سرمایهگذاری، ساختارهای اعتمادساز و افزاینده سرمایه اجتماعی را تقویت کرد.
