آموزش فلسفی کودکان درنظام تعلیم وتربیت اسلامی
نویسندگان
1 عضو هیئت علمی گروه معارف اسلامی دانشگاه زنجان
doi
10.22091/pfk.2008.244چکیده
دردو دهه اخیر، بعد از ورود مباحث اموزش فلسفی کودکان به عرصه مطالعات وپزوهشهای اهل نظر در ایران، بویژه با استقبالی که از رویکرد P4C (philosophy for children) به عمل آمد، تلاشهایی در تحلیل وبررسی ومعرفی وحتی اجرای آن به اشکال گوناگون، مانند ارائه مقالات درنشریات،تشکیل همایشها و کارگاههای آموزشی، تالیف وترجمه کتب صورت گرفت. درسنوات اخیر این همتها به سطحی رسیده است که برنامه ریزی درحد پذیرش دانشجودرسطحPHD برای آن صورت میگیرد . جای خالی بررسی نظرات لیپمن (بانی این نوع از آموزش درنیم قرن اخیر)، درمقایسه با نظام تعلیم وتربیت اسلامی، مارا برانگیخت تا با تاملی در آموزههای وحیانی، جایگاه آموزش تفکر خلاق وانتقادی درتعلیم وتعلم اسلامی را بازشناسی کنیم دراین بررسی ومقایسه، نزدیکی شیوه های تربیت دینی برای فراهم کردن بسترهای آموزش تفکر خلاق واکتشافی، با روشها ودیدگاههای لیپمن (lipman ) آشکار گردیده است.