مقایسه تأثیر درمان پذیرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقت‌محور بر معنای زندگی دختران نوجوان افسرده

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.

doi
10.22123/chj.2023.313794.1809
چکیده

مقدمه: افسردگی یک اختلال روان­پزشکی شایع، و فقدان حس معنا در زندگی یکی از عوامل بروز آن است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر درمان پذیرش و تعهد وجودنگر با درمان شفقت­ محور بر معنای زندگی دختران نوجوان افسرده انجام شد.مواد و روش­ ها : جامعه آماری این مطالعه نیمه­ آزمایشی (پیش­ آزمون- پس­ آزمون و سه گروه) شامل دختران نوجوان افسرده ناحیه سه آموزش و پرورش اصفهان در سال 1399 بود. از این بین، 45 نفر به شیوه نمونه­ گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. آزمودنی­ ها پرسشنامه معنای زندگی Steger را تکمیل نمودند. هر یک از گروه ­های مداخله، ده جلسه تحت درمان قرار گرفتند. گروه کنترل نیز در پایان دوره اجرا، تحت درمان پذیرش و تعهد وجودنگر قرار گرفت. داده ­ها با استفاده از آزمون­ های تحلیل کواریانس تک­ متغیره، چند ­متغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.یافته­ ها: نتایج نشان داد درمان پذیرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقت­ محور بر افزایش معنای زندگی و افزایش مؤلفه ­های جستجوی معنا و حضور معنا تأثیر معنی­ داری داشتند (05/0>p). بین تأثیر دو شیوه درمانی بر معنای زندگی، تفاوت معنی­ داری وجود داشت (05/0>p). درمان پذیرش و تعهد وجودنگر بر افزایش معنای زندگی تأثیر بیشتری داشت.   نتیجه­ گیری: یافته­ های پژوهش حاضر، حمایتی تجربی برای این دو روش درمانی در جهت افزایش معنای زندگی بود. آگاهی روان ­درمانگران حوزه سلامت از این رویکردها می­ تواند در راستای غلبه بر افسردگی و تجربه زندگی معنادار کمک­ کننده باشد.