مقایسه تأثیر درمان پذیرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقتمحور بر معنای زندگی دختران نوجوان افسرده
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
doi
10.22123/chj.2023.313794.1809چکیده
مقدمه: افسردگی یک اختلال روانپزشکی شایع، و فقدان حس معنا در زندگی یکی از عوامل بروز آن است. پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر درمان پذیرش و تعهد وجودنگر با درمان شفقت محور بر معنای زندگی دختران نوجوان افسرده انجام شد.مواد و روش ها : جامعه آماری این مطالعه نیمه آزمایشی (پیش آزمون- پس آزمون و سه گروه) شامل دختران نوجوان افسرده ناحیه سه آموزش و پرورش اصفهان در سال 1399 بود. از این بین، 45 نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. آزمودنی ها پرسشنامه معنای زندگی Steger را تکمیل نمودند. هر یک از گروه های مداخله، ده جلسه تحت درمان قرار گرفتند. گروه کنترل نیز در پایان دوره اجرا، تحت درمان پذیرش و تعهد وجودنگر قرار گرفت. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل کواریانس تک متغیره، چند متغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد درمان پذیرش و تعهد وجودنگر و درمان شفقت محور بر افزایش معنای زندگی و افزایش مؤلفه های جستجوی معنا و حضور معنا تأثیر معنی داری داشتند (05/0>p). بین تأثیر دو شیوه درمانی بر معنای زندگی، تفاوت معنی داری وجود داشت (05/0>p). درمان پذیرش و تعهد وجودنگر بر افزایش معنای زندگی تأثیر بیشتری داشت. نتیجه گیری: یافته های پژوهش حاضر، حمایتی تجربی برای این دو روش درمانی در جهت افزایش معنای زندگی بود. آگاهی روان درمانگران حوزه سلامت از این رویکردها می تواند در راستای غلبه بر افسردگی و تجربه زندگی معنادار کمک کننده باشد.