اثر برنامه فیفا +11 بر عوامل خطرزای کینماتیکی مرتبط با آسیب غیر برخوردی لیگامان صلیبی قدامی با استفاده از تکلیف فرود ویژه فوتبالی در مردان جوان فوتبالیست حرفه‌ای

نویسندگان

1 دانشیار، گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، ایران

2 استادیار، گروه علوم ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه زابل، ایران

3 استاد، گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، ایران.

4 دانشیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، ایران

doi
10.22084/rsr.2018.14363.1342
چکیده

زمینه و هدف: آسیب لیگامان متقاطع قدامی (ACL) در فوتبال رایج می‌باشد و الگوهای حرکتی نقش کلیدی در بروز صدمات غیر برخوردی ACL بازی می‌کنند. هدف این مطالعه بررسی اثر برنامه +11 بر بهبود الگوهای حرکتی فرود و ماندگاری نتایج در فوتبالیست‌های مرد جوان می‌باشد. روش‌ بررسی: 24 فوتبالیست (سن 18/1±79/16 سال، قد 12/8±17/174 سانتی‌متر، وزن 01/10±45/62 کیلوگرم و سابقه فوتبال 26/1±96/6 سال) در پژوهش حاضر شرکت کردند. آزمودنی‌ها به‌طور تصادفی به دو گروه مداخله و گروه کنترل (هر گروه 12 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی 3 بار در هفته به مدت 8 هفته برنامه +11 را انجام دادند درحالی‌که گروه کنترل برنامه گرم کردن معمول خود را داشتند. یافته ‌ها: یافته‌های آزمون سنجش مکرر ترکیبی نشان داد الگوی فرود آزمودنی‌ها بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون در گروه +11 بهبود معنی‌داری داشته است (006/0P=) اما این تغییرات بعد از یک ماه ماندگار نبودند (146/0P=). نتیجه‌ ‌گیری: با توجه به نتایج این پژوهش، می‌توان نتیجه‌گیری کرد که برنامه +11 فیفا می‌تواند باعث بهبود الگوی فرود بازیکنان فوتبال حرفه‌ای مرد جوان در شرایط نزدیک به دنیای واقعی شود و احتمالاً این عامل می‌تواند در کاهش صدمات غیر برخوردی ACL مؤثر باشد. هرچند باتوجه به ماندگار نبودن اثرات این برنامه بر روی الگوی فرود، ضرورت تداوم در انجام برنامه +11 احساس می‌شود.