اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و پیروی از دستورات پزشک در بیماران دیابتی نوع دوم

نویسندگان

1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.

2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.

3 استاد گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران

doi
10.22123/chj.2022.301203.1779
چکیده

مقدمه: دیابت بیماری مزمنی است که زندگی افراد مبتلا را به طور گسترده­ای تحت تأثیر قرار می­دهد. تبعیت درمانی و امید از مؤلفه­های مهم در مدیریت روند این بیماری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و پیروی از دستورات پزشک در بیماران دیابتی نوع دوم انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون- پس­آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری، بیماران دیابتی مراجعه­کننده به کلینیک دیابت بیمارستان شهدای زیرآب سوادکوه در سال 1398 بودند. تعداد 30 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب، و به طور تصادفی در گروه­های آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش، 8 جلسه تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفت. برای گروه کنترل اقدامی انجام نشد. ابزار جمع­­آوری داده­ها، پرسشنامه امید به زندگی و مقیاس پیروی کلی بود. داده­ها با روش تحلیل کوواریانس تجزیه­وتحلیل شدند. یافته ­ها: نمرات پیش­آزمون و  پس­آزمون گروه کنترل در پیروی کلی به ترتیب 08/2±27/12 و57/1±26/13 و در امید به زندگی 47/4±26/57 و 31/5±13/58 بود. نمرات پیش­آزمون و پس­آزمون گروه آزمایش در پیروی کلی به ترتیب 82/2±46/13 و 49/3±33/22 و امید به زندگی 27/4±80/57 و 66/3±60/67 بود. با کنترل نمرات پیش­آزمون، اثر گروه بر نمره پس­­آزمون هر دو متغیر معنی­دار بود. (001/0p=) نتیجه ­گیری: مداخله تعهد و پذیرش موجب افزایش معنی­دار نمرات پیروی کلی و امید به زندگی شد. می­توان از مداخله تعهد و پذیرش برای کمک به بیماران دیابتی در جهت افزایش پیروی از دستورات پزشک و امید به زندگی استفاده کرد.