اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و پیروی از دستورات پزشک در بیماران دیابتی نوع دوم
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
3 استاد گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
10.22123/chj.2022.301203.1779چکیده
مقدمه: دیابت بیماری مزمنی است که زندگی افراد مبتلا را به طور گستردهای تحت تأثیر قرار میدهد. تبعیت درمانی و امید از مؤلفههای مهم در مدیریت روند این بیماری است. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر امید به زندگی و پیروی از دستورات پزشک در بیماران دیابتی نوع دوم انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری، بیماران دیابتی مراجعهکننده به کلینیک دیابت بیمارستان شهدای زیرآب سوادکوه در سال 1398 بودند. تعداد 30 نفر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب، و به طور تصادفی در گروههای آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش، 8 جلسه تحت درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفت. برای گروه کنترل اقدامی انجام نشد. ابزار جمعآوری دادهها، پرسشنامه امید به زندگی و مقیاس پیروی کلی بود. دادهها با روش تحلیل کوواریانس تجزیهوتحلیل شدند. یافته ها: نمرات پیشآزمون و پسآزمون گروه کنترل در پیروی کلی به ترتیب 08/2±27/12 و57/1±26/13 و در امید به زندگی 47/4±26/57 و 31/5±13/58 بود. نمرات پیشآزمون و پسآزمون گروه آزمایش در پیروی کلی به ترتیب 82/2±46/13 و 49/3±33/22 و امید به زندگی 27/4±80/57 و 66/3±60/67 بود. با کنترل نمرات پیشآزمون، اثر گروه بر نمره پسآزمون هر دو متغیر معنیدار بود. (001/0p=) نتیجه گیری: مداخله تعهد و پذیرش موجب افزایش معنیدار نمرات پیروی کلی و امید به زندگی شد. میتوان از مداخله تعهد و پذیرش برای کمک به بیماران دیابتی در جهت افزایش پیروی از دستورات پزشک و امید به زندگی استفاده کرد.