تأثیر شنبازی درمانی با رویکرد شناختی-رفتاری بر کاهش مشکلات بازشناسی هیجانی و رشد اجتماعی پسران مبتلا به اختلال طیف اُتیسم
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد شاهرود، شاهرود، ایران.
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد شاهرود، شاهرود، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاداسلامی، واحد شاهرود، شاهرود، ایران.
doi
10.22123/chj.2022.293494.1742چکیده
مقدمه: ناتوانی در شناخت هیجانات در کودکان مبتلا به اُتیسم سبب بروز رفتارهای خشونتآمیز آنان علیه خود و دیگران شده و تضعیف رابطه اجتماعی و آسیبهای روانی در پی دارد. این مطالعه با هدف تعیین تأثیر شنبازی درمانی شناختی-رفتاری بر بازشناسی هیجانی و رشد اجتماعی پسران مبتلا به اختلال طیف اُتیسم انجام شد. مواد و روشها: این پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سهماهه بود. پسران مبتلا به اختلال طیف اُتیسم با عملکرد بالا مراجعهکننده به مرکز تخصصی اُتیسم (احیا) شهر تهران در سال 1398 جامعه آماری را تشکیل دادند. از بین آنها 30 نفر به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل در انتظار درمان تقسیم شدند. دادهها با پرسشنامههای تشخیص اُتیسم Gilliam، مهارت اجتماعی Matson و آزمون بازشناسی چهره Benton گردآوری شد. در گروه آزمایش، برنامه درمانی در 8 جلسه (هفتهای 1 جلسه یک ساعته) اجرا گردید. گروه کنترل این برنامه درمانی را دریافت نکرد. تحلیل دادهها با استفاده از واریانس با اندازهگیریهای تکراری انجام شد. یافتهها: رشد اجتماعی (36/7=F، 007/0=p و 543/0=η) و بازشناسی هیجانی (12/22=F، 005/0=p و 609/0=η) در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل به طور معنیداری بهبود یافت و این تأثیرات مثبت در مرحله پیگیری پایدار ماند. نتیجهگیری: میتوان از شنبازی درمانی به شیوه شناختی-رفتاری به منظور بهبود وضعیت هیجانی-اجتماعی پسران مبتلا به اُتیسم به عنوان یک روش مداخلهای مؤثر سود جست.