فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف: پرآسیب­ ترین مفصل بدن با اختصاص 35-10 درصد از مجموع آسیب­ های وارده حین فعالیت­ های ورزشی مفصل مچ پا می­ باشد. هدف از پژوهش حاضر تأثیر تیپ بر میزان فعالیت عضلات پلنتارفلکسور مچ­پا هنگام فرود با وضعیت­ های مختلف قرارگیری پا بر روی زمین با و بدون خستگی بود. روش بررسی: 14 زن ورزشکار با میانگین سن ۸۶/1±42/۲۳ سال، وزن ۶۵/4±77/۵۳ کیلوگرم و قد ۱۳/4±32/۱۶۴ سانتی­متر در مطالعه حاضر شرکت و فعالیت الکترومیوگرافی عضلات دوقلوی داخلی و نازک­نی بلند حین انجام تست فرود با وضعیت­ های قرارگیری مختلف پا بر روی زمین (قرار دادن پنج مدل توکفشی با شیب­ های مختلف در کفش) در شرایط تیپینگ مچ­ پا قبل و بعد از خستگی ثبت شد. آزمون آماری تحلیل واریانس با طرح اندازه­ گیری مکرر جهت آنالیز نتایج به‌کار برده شد (05/0P≤). یافته­ ها: با توجه به نتایج، اثر زمان بر میزان فعالیت عضله­ ی دوقلوی داخلی و نازک­نی بلند معنی­ دار بود و پس از بروز خستگی میزان فعالیت عضلات کاهش یافت (000/0P=). نتایج بین وضعیت­ های مختلف فرود بر فعالیت عضلات مورد بررسی هنگام به‌کار بردن تیپ در مچ­ پا تفاوت معنی­ داری را نشان نداد (9/0=P). نتیجه‌گیری: باتوجه به نتایج به‌دست آمده کینزیوتیپ می­ تواند با برخورداری از مزایای نسبت داده شده به خود در زمان خستگی در حفظ سطح فعالیت عضله به میزان قبل از خستگی مؤثر باشد، لیکن به­ نظر نمی­رسد استفاده از تیپینگ با هدف تغییر در میزان فعالیت عضلات جهت پیشگیری از بروز آسیب­ اسپرین مچ­ پا هنگام قرارگیری نادرست پا بر روی زمین در حین فرود مؤثر واقع شود.