کاربرد نظریه مهبانگ در براهین غایتشناختی و کیهانشناختی
نویسندگان
1 دانشیار دانشگاه قم
doi
10.22091/pfk.2007.176چکیده
تئوری مهبانگ یا انفجار بزرگ، نظریهای جدید در کیهانشناسی است که در دهههای اخیر، خداشناسان علم مدار استنتاجهای خداباورانه از آن داشتهاند. مقاله حاضر به بررسی این نظریه علمی و نظریات علمی رقیب در برابر آن میپردازد و میکوشد تا میزان تأثیر این تئوری را بر روی براهین خداشناسی تبیین نماید. نگارنده، با پذیرفتن این اصل مسلم که همواره باید از استنتاج نتایج کلامی از نظریههای علمی جانب احتیاط را پیمود، معتقد است که پیشرفتهای برقآسای علم فیزیک و کیهانشناسی در قرن بیستم، نگرش معنوی به جهان را تقویت نموده و این قرن به لحاظ پیوند گزارههای دینی با گزارههای علمی بسیار موفق بوده است.