حریم خصوصی در اماکن عمومی با تکیه بر حق تصویربرداری
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران، ایران.
3 استادیار گروه حقوق خصوصی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران. ایران.
4 استادیار گروه حقوق اسلامی دانشگاه علوم قضایی و خدمات اداری دادگستری، تهران، ایران.
doi
10.22059/jcl.2021.315309.634120چکیده
حق تصویربرداری در اماکن عمومی بر مبنای آزادی بیان و رضایت ضمنی صاحبان تصویر قابل پذیرش است. بر این اساس، اشخاص میتوانند آزادانه و بدون کسب مجوز اقدام به تصویربرداری در این اماکن نمایند. با این حال، جواز تصویربرداری منوط به رعایت شرایطی ازجمله حفظ حریم خصوصی اشخاص است؛ چه اینکه اشخاص میتوانند انتظار متعارف و مشروع مبنی بر «ناشناس ماندن» داشته باشند. در واقع، اشخاص حتی اگر بدانند که در معرض دید عموم هستند باز هم انتظار ندارند که در مرکز توجه باشند یا اقدامات آنها ثبت و ضبط شود، بلکه حتی میشود گفت متعارف این است که زمانی که اشخاص در مکان عمومی قرار میگیرند دوست دارند نادیده گرفته شوند. بهعلاوه تصویر میتواند بهعنوان مصداقی از اطلاعات شخصی تلقی شود، علیالقاعده نیز جمعآوری اطلاعات شخصی نیاز به رضایت دارد. برای همین حفظ حریم خصوصی در تصویربرداری لازم و ضروری است. اهمیت این امر تاآنجاست که حتی خبری بودن واقعه نیز نمیتواند مجوز نادیده گرفتن حق حریم خصوصی را فراهم آورد؛ با این تفسیر حریم خصوصی مختص مکانهای اختصاصی نبوده، اشخاص در محیطهای عمومی هم از حریم خصوصی برخوردارند. ملاک اصلی در برخورداری از حریم خصوصی، انتظار منطقی شخص خواهد بود.