فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: زخم کف پا یکی از مهم‌ترین عوارض در بیماران دیابتی است. کفش‌های راکری بطور معمول برای مدیریت زخم در این بیماران توصیه می‌گردند. بر اساس مقالات موجود، این سؤال مطرح می‌شود که آیا پارامترهای زمانی-مکانی راه رفتن و دامنه حرکتی مفاصل در افراد دیابتی با افراد سالم متفاوت است؟ علاوه بر این به خوبی مشخص نیست که کدام نوع راکر جهت بهبود این پارامترها مؤثرتر می‌باشد؟ بنابراین هدف اصلی این مطالعه پاسخ به این سؤالات بود. مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع مداخله‌ای-شبه‌تجربی بود. شرکت‌کنندگان این مطالعه 20 نفر بیمار مبتلا به نروپاتی دیابتی و 20 نفر فرد سالم بودند. یک سیستم آنالیز حرکت کوالیزیز، متغیرهای زمانی-مکانی راه رفتن و متغیرهای سینماتیک را در طی راه رفتن ثبت کردند. تفاوت بین میانگین‌ها و تأثیرات بین افراد، با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر ارزیابی شد. محاسبات آماری با استفاده از نرم‌افزار SPSS 17 انجام گردید. یافته‌ها: نتایج این مطالعه نشان ‌داد، اختلاف معناداری بین پارامترهای زمانی-مکانی راه رفتن و دامنه‌ی حرکتی مفاصل مچ پا، زانو و ران در دو گروه دیابتی و سالم، در حالی‌که با راکرهای پاشنه و پنجه راه می‌رفتند، وجود نداشت. همچنین تفاوت معناداری بین دو گروه‌ سالم و دیابتی با توجه به پارامترهای فوق‌الذکر وجود نداشت(05/0< P). نتیجه‌گیری: نتایج تأکید داشتند که تفاوت معناداری بین افراد دیابتی و سالم با استفاده از راکرهای مذبور وجود ندارد. بنابراین توصیه می‌گردد که این راکرها طبق نتایج مطالعات قبلی، به‌منظور مدیریت نیروهای اعمالی روی پا، بدون در نظر گرفتن دامنه حرکتی مفاصل استفاده گردد.