بررسی اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مذهبمحور بر تبعیت از درمان، امید به زندگی و میزان هموگلوبین گلیکوزیله بیماران مبتلا به دیابت نوع دو
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 استادیار، گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
3 استادیار، گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
doi
10.22123/chj.2021.259319.1624چکیده
مقدمه: دیابت یکی از بیماریهای مزمن شایع است که عدم توجه به آن میتواند عوارض زیادی به دنبال داشته باشد. از این رو، داشتن امید، تبعیت از درمان و کنترل قندخون امری حیاتی میباشد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی-رفتاری مذهبمحور بر تبعیت از درمان، امید به زندگی و میزان هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1C) بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه از نوع شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون و پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه بیماران دیابتی مراجعهکننده به مراکز خدمات جامع سلامت شهر قائمشهر در سال 1399 را شامل میشد. تعداد ۳۰ نفر از بیماران با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی ساده (قرعهکشی) به دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش 10 جلسه 60 دقیقهای درمان شناختی رفتاری مذهبمحور دریافت نمود، اما گروه کنترل مداخله دریافت نکرد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها: بین دو گروه آزمایش و کنترل، با کنترل پیشآزمون از لحاظ متغیرهای تبعیت از درمان (001/0p<، 42/39=F) و امید به زندگی (001/0p<، 73/37=F) تفاوت معنیدار وجود داشت بدینصورت که در گروه آزمایش افزایش داشته ولی میزان HbA1C بین دو گروه اختلاف آماری معنیدار نشان نداد (065/0p=، 68/3=F). نتیجهگیری: به دلیل اثربخشی درمان شناختی رفتاری مذهبمحور در افزایش تبعیت از درمان، امید به زندگی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو، میتوان از این روش به عنوان درمان تکمیلی در کنار درمانهای پزشکی، در راستای ارتقای سلامت جسمانی و روانی بیماران استفاده کرد.
