بررسی تطبیقیِ معیارهای اخراج قانونی؛ نقد معیارهای موجود و ارائۀ معیاری مطلوب: معیار اخراج منصفانه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 دانشیار، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jcl.2022.332955.634269چکیده
تضمین امنیت شغلی کارگران در گرو جلوگیری از اخراجهای خودسرانه است، لکن در بحث اخراج کارگران آنچه در حقوق ما کمتر به آن توجه شده و ضرورت انجام پژوهش حاضر را نمایانتر ساخته، بررسی ضوابط و معیارهای حاکم بر حق فسخ یکجانبه است. در نتیجه، در این مقاله به تبیین و نقدِ معیارهایی که در نظامهای حقوقی مختلف راجع به اساسِ مستحق شناختن کارفرما در اخراج کارگر وجود دارد و سپس، میزانِ سازگاری معیارهای مستنبط از مصادیق اخراج قانونی در نظام حقوقی ما با آنها پرداخته شده است. نهایت آنکه رویکرد مطلوب، پیشبینیِ موردی مصادیق جواز اخراج کارگر، همچون تحقق تقصیر سنگین وی و یا تغییرات بنیادین اقتصادی، از یک سو و درنظر گرفتنِ مقررهای عام راجع به تشریفات و حمایتهای پسینیِ منصفانه از چنین کارگرانی دانسته شده است. در این میان، اعطای یک صلاحدیدِ مبتنی بر انصاف برای مراجعِ تخصصی رسیدگیکننده به موضوع با اشخاص واقعاً متخصص در حوزة حقوق کار بایسته است، بهنحوی که در بررسی تحقق این مصادیقْ منفعل نبوده، در هر مورد بتوانند عملکرد کارفرما را در شکل و ماهیت با معیار انصاف سنجیده، درصورت عدم تطابق، تصمیم کارفرما را رد نمایند.