تأثیر رواندرمانی تحلیلی کارکردی بر روابط موضوعی و مقابله با شرایط پرفشار در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران.
2 استاد گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
doi
10.22123/chj.2021.270512.1664چکیده
مقدمه: روان درمانی تحلیلی کارکردی یک روش نوین در درمان اختلالهای روانشناختی است، بنابراین، هدف این پژوهش تعیین اثربخشی رواندرمانی تحلیلی کارکردی بر روابط موضوعی و مقابله با شرایط پرفشار در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بود.مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه آزمایش و کنترل با یک مرحله پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان مراجعهکننده به مرکز درمان اختلالات روانشناختی آسال شهر کرج در سال 1399 بود. تعداد 24 نفر با سطح بیماری متوسط به روش تصادفی ساده انتخاب و با توجه به قرعه در دو گروه 12 نفره جایگزین شدند. بسته رواندرمانی تحلیلی کارکردی Tsai و همکاران در 10 جلسه 45 دقیقهای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. بر روی گروه کنترل مداخلهای انجام نگردید. پیشآزمون و پسآزمون با استفاده از پرسشنامه روابط موضوعی Bell و همکاران و پرسشنامه مقابله با موقعیت فشارزا Endler and Parker انجام شد. دادهها با استفاده از آزمون کوواریانس آمیخته تحلیل شدند.یافته ها: یافتهها نشان داد که رواندرمانی تحلیلی کارکردی تأثیر 92 درصدی بر بهبود روابط موضوعی (34/78F=، 001/0>p) و تأثیر 82 درصدی بر سبک اجتنابی (54/36F=، 001/0>p)، از متغیر مقابله با شرایط پرفشار در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی دارند.نتیجه گیری: این پژوهش بر تأثیر رواندرمانی تحلیلی کارکردی بر روابط موضوعی و مقابله با شرایط پرفشار در بیماران تأکید دارد. بنابراین میتواند به درمانگران تلویحات کاربردی برای درمان افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ارائه دهد.