مطالعۀ تطبیقی داوری دراختلافات اعتبارات اسنادی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 استادیار گروه حقوق دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
doi
10.22059/jcl.2022.329223.634231چکیده
اعتبارات اسنادی به عنوان روشی رایج برای پرداخت در معاملات تجاری به کار می رود. ممکن است در خصوص تحصیل اعتبارات اسنادی و پرداخت آن اختلاف ایجاد شود و در این صورت، طرفین تمایل به حل اختلافات از طریق داوری داشته باشند. همچنین اعتبارات اسنادی از چند قرارداد مرتبط بههم تشکیل شده است و با اینکه هریک از قراردادها از استقلال حقوقی برخوردارند اما به لحاظ اقتصادی و کارکردی برای تحقق هدفی مشترک منعقد شده اند. هدف از این مقاله ارائۀ تعریف و بررسی اجمالی کارکرد اعتبارات اسنادی در عرصۀ تجارت بین الملل و مطالعۀ داوریپذیری اختلافات ناشی از اعتبارات اسنادی و گسترش قلمرو موضوعی و شخصی شرط داوری به سایر قراردادهای مرتبط با آن است. در مورد داوری پذیری اختلافات ناشی از اعتبارات اسنادی، اصل بر داوری پذیر بودن تمام اختلافات بین طرفین اعتبارات اسنادی است و در این راستا مرکز بین المللی برای داوری اعتبارات اسنادی داوری تخصصی را در این حوزه پیشنهاد داده است. مقررات این مرکز نشان دهندۀ این موضوع است که داوری در این حوزه از سوی کارشناسان مرتبط با عملیات بانکداری بین المللی انجام میشود. در خصوص شرط داوری در قرارداد فیمابین اصیل و ذینفع، قلمرو شخصی دیوان داوری به دلیل حاکم بودن اصل استقلال اعتبارات اسنادی و اصل نسبی بودن قراردادها به روابط اشخاص دیگرتسری پیدا نمی کند، اما مسائل مرتبط با اعتبارات اسنادی می تواند در محدودۀ صلاحیت دیوان داوری قرار گیرد، اگرچه دیوان نمی تواند حکم الزام آوری در مورد اشخاص ثالث صادر کند.