مقایسه‌ی اثربخشی زوج‌درمانی شناختی-رفتاری و زوج‌درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.

2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.

3 استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.

doi
10.22123/chj.2021.246660.1573
چکیده

مقدمه: کاهش ارتباط بین زوجین و بروز دلزدگی، با اثرات و عواقب بالقوه آسیب‌رسان و مخاطره‏آمیز برای زوجین و فرزندان همراه است. دو رویکرد زوج‎درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و زوج‎درمانی شناختی-رفتاری از جمله رویکردهای ارزشمندی هستند که توسط پژوهش‎های فراوانی حمایت شده‎اند. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی زوج‎درمانی شناختی-رفتاری و زوج‎درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین انجام شد.   مواد و روش‌ها: این مطالعه از نوع نیمه­آزمایشی با پیش­آزمون، پس­آزمون و گروه گواه با پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین مراجعه‏کننده به مرکز مشاوره و روان‏درمانی مهرسای شهر آشخانه طی سال 1398 بود که از بین آن‏ها با روش در دسترس، تعداد 60 نفر انتخاب و در سه گروه مساوی گمارش شدند. مداخلات درمانی برای هر یک از دو رویکرد زوج‏درمانی طی 12 جلسه (1 جلسه در هفته و هر جلسه 90 دقیقه) اعمال شد. اما گروه گواه مداخله درمانی دریافت نکردند. برای گردآوری داده‏ها از پرسش‎نامه دلزدگی زناشویی پاینز استفاده شد. داده‏ها با روش‏های آمار توصیفی و تحلیل واریانس با اندازه‏گیری‎های مکرر تحلیل شد. یافته‌ها: برحسب نتایج، دو رویکرد زوج‎درمانی تغییرات معنی­داری در کاهش دلزدگی زناشویی و ابعاد آن در مراحل پس‏آزمون و پیگیری دو ماهه ایجاد کردند (05/0>p)، و بین اثربخشی این دو روش درمانی تفاوت معنی­داری وجود نداشت (05/0<p). نتیجه‌گیری: در مجموع، یافته‏های تحقیق حاضر حمایتی تجربی برای هر دو رویکرد درمانی در جهت کاهش دلزدگی زناشویی زوجین فراهم می‏کند و آگاهی درمانگران حوزه خانواده و زناشویی از این رویکردها می‎تواند کمک­کننده باشد.