مقایسهی اثربخشی زوجدرمانی شناختی-رفتاری و زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22123/chj.2021.246660.1573چکیده
مقدمه: کاهش ارتباط بین زوجین و بروز دلزدگی، با اثرات و عواقب بالقوه آسیبرسان و مخاطرهآمیز برای زوجین و فرزندان همراه است. دو رویکرد زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و زوجدرمانی شناختی-رفتاری از جمله رویکردهای ارزشمندی هستند که توسط پژوهشهای فراوانی حمایت شدهاند. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی زوجدرمانی شناختی-رفتاری و زوجدرمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش دلزدگی زناشویی زوجین انجام شد. مواد و روشها: این مطالعه از نوع نیمهآزمایشی با پیشآزمون، پسآزمون و گروه گواه با پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین مراجعهکننده به مرکز مشاوره و رواندرمانی مهرسای شهر آشخانه طی سال 1398 بود که از بین آنها با روش در دسترس، تعداد 60 نفر انتخاب و در سه گروه مساوی گمارش شدند. مداخلات درمانی برای هر یک از دو رویکرد زوجدرمانی طی 12 جلسه (1 جلسه در هفته و هر جلسه 90 دقیقه) اعمال شد. اما گروه گواه مداخله درمانی دریافت نکردند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه دلزدگی زناشویی پاینز استفاده شد. دادهها با روشهای آمار توصیفی و تحلیل واریانس با اندازهگیریهای مکرر تحلیل شد. یافتهها: برحسب نتایج، دو رویکرد زوجدرمانی تغییرات معنیداری در کاهش دلزدگی زناشویی و ابعاد آن در مراحل پسآزمون و پیگیری دو ماهه ایجاد کردند (05/0>p)، و بین اثربخشی این دو روش درمانی تفاوت معنیداری وجود نداشت (05/0<p). نتیجهگیری: در مجموع، یافتههای تحقیق حاضر حمایتی تجربی برای هر دو رویکرد درمانی در جهت کاهش دلزدگی زناشویی زوجین فراهم میکند و آگاهی درمانگران حوزه خانواده و زناشویی از این رویکردها میتواند کمککننده باشد.