تأثیرمراقبه شکرگزاری بر استرس ادراک شده ناشی از علائم وازوموتور زنان یائسه شهر تنکابن سال1397

نویسندگان

1 استادیار، گروه پرستاری، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.

2 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران. ایران.

3 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران.

doi
10.22123/chj.2021.252208.1600
چکیده

مقدمه: علائم وازوموتور یائسگی از مسائل عمده کاهش کیفیت زندگی زنان است. هدف مطالعه حاضر تعیین تأثیر مراقبه شکرگزاری بر استرس ادراک شده ناشی از علائم وازوموتو در زنان یائسه بود.  مواد و روش­ ها: مطالعه حاضر، نیمه تجربی و طرح آن پیش­آزمون-پس­آزمون با دوره پیگیری (یک ماه بعد) بود. جامعه آماری، زنان 55-45 سال شهر تنکابن بودند که یائسگی طبیعی و علائم وازوموتور (گرگرفتگی و عرق شبانه) داشته و در سال 1397 در مراکز بهداشتی-درمانی دارای پرونده بودند. مشارکت­کنندگان به روش در دسترس از زنان حائز شرایط و پس از اخذ رضایت آگاهانه، انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه 15 نفری آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش در برنامه 8 هفته آموزش مراقبه شکرگزاری بر اساس دستورالعمل مراقبه گرینبرگ (2010) و برنامه شکرگزاری اسلامی" اصفهانیان و همکاران"(2016) وارد شد و گروه کنترل مداخله­ای دریافت نکرد. ابزار مورد استفاده، پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن (1983) بود. داده­ها به روش تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر تحلیل شدند.  یافته­ ها: بین دو گروه آزمایش و کنترل از نظر میانگین استرس ادراک شده تفاوت معنی­داری دیده شد (05/0p <) که این اختلاف تا مرحله پیگیری پایدار بود (گروه مراقبه شکرگزاری46/3±47/21و گروه کنترل 46/7±47/34).  نتیجه ­گیری: مراقبه شکرگزاری روشی متناسب با فرهنگ زنان ایرانی بوده و در کاهش استرس ادراک شده آنان در زمان یائسگی قابل استفاده است.