ارزیابی تأثیر استفاده از حفاظهای کامپوزیتی پلیاورتان در کاهش خطر القای آب مروارید در تصویربرداری سیتیاسکن سر
نویسندگان
1 دانشکده علوم پزشکی تبریز
2 دانشگاه نیشابور
3 دانشگاه نیشابور
4 دانشگاه بیرجند
doi
10.22052/7.4.41چکیده
تصویربرداری سیتی از سر یکی از روشهای معمول تشخیصی میباشد که میتواند باعث کدورت عدسی و القای آب مروارید شود. القای آب مروارید از اثرات قطعی پرتو است که در اثر پرتوگیری ناحیه حساس عدسی با آستانه دز Gy0/5 اتفاق میافتد. اخیراً میزان دز رسیده به نواحی مختلف چشم در تصویربرداری سیتی ناحیه سر برآورد شده است. در این پژوهش تأثیر استفاده از حفاظ بیسموت-پلیاورتان بر کاهش شار و افت دز اجزای چشم بررسی میشود. برای این منظور از مدل چشم با آناتومی واقعی استفاده شده است. پس از جایگذاری مدل درون سر فانتوم مرد بزرگسال ICRP < /span>، پرتوگیری تشخیصی سیتی توسط کد مونتکارلو MCNPX با سه ولتاژ 80، 100 و kVp < /span> 120 شبیهسازی شده و دز و شار حجمی رسیده به نواحی مختلف چشم بدون حفاظ و با حفاظ بیسموت پلی اورتان با غلظتهای مختلف محاسبه گردید. در نهایت با بررسی نتایج به دست آمده و در نظر گرفتن سایر ملاحظات، حفاظ بیسموت پلیاورتان با غلظت %20 به عنوان انتخابی مناسب معرفی شد. نتایج نشان می دهد با استفاده از این حفاظ، در ولتاژ 80، 100 و kVp < /span> 120 دز اجزای چشم به ترتیب تا حدود 70، 65 و 60 درصد کاهش مییابد.