تأثیر یک دوره تمرین استقامتی و مقاومتی بر نشانگرهای جذب و بازجذب منتخب استخوان در دختران غیرفعال

نویسندگان

1 استادیار دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی

2 استادیار دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی

3 کارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی

doi
چکیده

زمینه و هدف: پوکی استخوان به عنوان یک بیماری خاموش چالش مهمی را در حوزه سلامت افراد جامعه خصوصا بانوان مطرح نموده است. بدون علامت بودن این بیماری و امکان پیشگیری از آن در سنین نوجوانی و جوانی  اهمیت دارد.  هدف تحقیق حاضر مقایسه تأثیر یک دوره تمرین استقامتی و مقاومتی بر نشانگرهای جذب و باز‌جذب منتخب استخوان در دختران غیرفعال بود. روش بررسی: طرح تحقیق از نوع پس آزمون بودو به همین منظور 30 نفر آزمودنی سالم و جوان داوطلب غیرفعال از دانشجویان تربیت بدنی با میانگین سن 27/2±474/23 سال، وزن 72/9±4/58 کیلوگرم و قد 68/0±62/1 متر، به صورت تصادفی در 3 گروه کنترل (10 نفر)، تمرین استقامتی (10 نفر)، تمرین مقاومتی (10 نفر) قرار گرفتند. گروه‌های تجربی به مدت 4 هفته طی 12 جلسه در گروه استقامتی روی تریدمیل دویدند و گروه مقاومتی به کار با وزنه پرداختند، گروه کنترل در برنامه تمرینی شرکت نکرد. آنزیم­های آلکالین فسفاتاز و کراس لپس سرم، از گروه‌ها به‌دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از نرم‌افزار SPSS و از تحلیل واریانس یک راهه و در سطح معناداری 05/0>P استفاده شد. یافته‌ها: در گروه های تجربی در مقایسه با گروه کنترل، پس ازتمرینات در میزان آلکاتین فسفاتاز تفاوت معناداری به‌دست ‌نیامد، اما آنزیم تحلیل استخوان به طور معناداری کاهش یافت (01/0>P). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد عوامل دیگری بر شاخص‌های جذبی اثر گذار باشد و فعالیت بدنی با جلوگیری از فرآیند تحلیل بر پیشگیری از پوکی استخوان تاثیر گذار است.