ارزیابی تناسب اراضی شهرستان گنبد کاووس جهت کشت جو دیم با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی
نویسندگان
1 استادیار، گروه زراعت،دانشکده تولید گیاهی،دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
2 استاد، گروه زراعت،دانشکده تولید گیاهی،دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه زراعت، دانشکده تولید گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
doi
10.22124/c.2018.3732.1135چکیده
به منظور ارزیابی تناسب اراضی کشاورزی شهرستان گنبد کاووس جهت کشت جو دیم، از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و تحلیلهای مکانی سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) استفاده شد. برای این منظور، ابتدا نیازهای زراعی- بومشناختی گیاه جو با استفاده از منابع علمی تعیین و سپس بر اساس آن، نقشههای موضوعی مورد نیاز تهیه شدند. متغیرهای محیطی مورد مطالعه از جمله دمای متوسط سالانه، دمای کمینه سالانه، دمای بیشینه سالانه، دمای مطلوب جوانهزنی، دمای مطلوب سبنلهدهی، دمای مطلوب پرشدن دانه، متوسط تابش سالانه، بارش سالانه، بارش پاییزه، بارش بهاره، بارش اردیبهشت ماه، درصد شیب، جهت شیب، ارتفاع از سطح دریا، ماده آلی، شوری وpH در نظر گرفته شدند. پس از تهیه این لایهها، کار طبقهبندی و رتبهبندی هر لایه در چهار طبقه (بسیار مستعد، مستعد، نیمه مستعد و غیر مستعد) صورت گرفت. از فرآیند تحلیل سلسله مراتبی برای تعیین وزن معیارها از طریق تجزیه و تحلیل پرسشنامههای AHP استفاده شد. نتایج این تحقیق نشان داد که 79/35 و 10/24 درصد از زمینهای کشاورزی شهرستان گنبد کاووس به ترتیب جهت تولید جو در پهنههای بسیار مستعد و مستعد قرار دارند. این مناطق در بخشهای جنوبی و شمال شرقی شهرستان شناسایی شدند. در این اراضی محدودیتی جهت کشت جو دیم از نظر انواع متغیرهای بارش و دما، درصد شیب، ارتفاع از سطح دریا و عوامل خاکی وجود نداشت. در این ارزیابی، پهنههای نیمه مستعد (19/24 درصد) و غیرمستعد (92/15 درصد) به قسمتهای مرکزی و شمالی شهرستان اختصاص یافت. این مناطق حداقل از نظر یک متغیر محیطی دارای محدودیت بودند. از عوامل محدودکننده کشت جو دیم در این مناطق، توزیع نامناسب بارش بهخصوص بارش بهاره و بارش اردیبهشت ماه، درصد ماده آلی کم، شوری زیاد خاک و نیز شیب بیشتر از 16 درصد را میتوان نام برد.