فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: دیابت نوع 2 یک بیماری اختلال متابولیک است. اخیراً برخی تحقیقات نشان داده­اند، احتمالاً اسیدآمینه تائورین می­تواند در پیش­گیری و بهبود عوارض برخی از بیماری­های متابولیک مؤثر باشد. هدف مطالعه حاضر، تعیین اثر تمرین­مقاومتی همراه با تائورین بر میزان گلوکز ­ناشتا، مقاومت­ انسولین و GLUT4، در بافت عضله نعلی موش­های دیابتی نوع 2 بود. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 40­ سر موش نر ویستار با دامنه وزنی 215 الی 230 گرم به­صورت تصادفی در 5 گروه 8 سری: کنترل­ سالم، کنترل­ دیابتی، ­تائورین، ­تمرین­مقاومتی و ­تمرین­­مقاومتی همراه با تائورین تقسیم شدند. جهت القای دیابت نوع 2 از روش High Fat Diet-Streptozotocin استفاده شد. تمرین­­مقاومتی به مدت 8 هفته، هر هفته 5 جلسه با شدت30 تا 100 درصد وزن بدن اجرا شد. 250 میلی­گرم تائورین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در دو گروه ­تائورین و تمرین­ همراه با تائورین استفاده شد. از آزمون تحلیل واریانس یک­راهه برای تجزیه و تحلیل نتایج استفاده گردید. یافته­ ها: القای دیابت سبب کاهش (4‎(GLUT، افزایش گلوکز و مقاومت­انسولین در نمونه­های دیابتی گردید. 8 هفته تمرین مقاومتی، مکمل­گیری تائورین و تمرین ­مقاومتی همراه با تائورین سبب کاهش معنی­دار گلوکز ­ناشتا (90/2896F=، 0040/0p=)، مقاومت­انسولین (43/1471F=، 0010/0p=)، و افزایش محتوای 4GLUT (18/1936F=، 0020/0p=)، گردید. بین گروه­های ­تمرین­مقاومتی و ­تائورین تفاوت معنی­داری در میزان تغییرات مشاهده نشد. گروه تمرین­ همراه با تائورین تفاوت معنی­داری در میزان تغییرات در مقایسه با دو گروه تجربی دیگر داشت. نتیجه­ گیری: ترکیب تمرین با تائورین می­تواند در طی 8 هفته، اثرات مفیدی بر متغیرهای این تحقیق در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 داشته باشد.