اثربخشی مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتگرا بر رشد پس از سانحه، شفقت به خود و امید در زنان مبتلا به سرطان پستان
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی سلامت، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
doi
10.22123/chj.2021.240342.1541چکیده
مقدمه: بیماری سرطان از شایعترین بیماریهای مزمن و علت مرگ و میر در جهان است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتگرا بر رشد پس از سانحه، شفقت خود و امید در زنان مبتلا به سرطان پستان انجام شد.مواد و روشها: روش مطالعه حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری و گروه کنترل ﺑﻮد. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعهکننده به مرکز طب تسکینی بیمارستان فیروزگر و مرکز پیشگیری و کنترل سرطان آلاء (مکسا) شهر تهران بود که از این میان با روش نمونهگیری هدفمند تعداد 30 بیمار انتخاب و در گروههای آزمایش و کنترل قرار گرفتند. اعضای گروه آزمایش مورد مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتگرا قرار گرفتند. از پرسشنامه رشد پس از سانحه (1996)، مقیاس شفقت به خود (2003) و مقیاس امید اشنایدر (1996) برای جمعآوری دادهها استفاده شد. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس آمیخته انجام شد.یافتهها: نتایج نشان داد که مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتگرا روشی مؤثر در بهبود رشد پس از سانحه، شفقت به خود و امید در بیماران سرطانی است (005/0>p).نتیجهگیری: طبق نتایج حاصل از این مطالعه، در سطح درمان این سرطان، همزمان با درمانهای معمول طبی، از مداخله مبتنی بر روانشناسی مثبتگرا به منظور بهبود رشد پس از سانحه، شفقت به خود و امید بیماران و در نتیجه کسب نتایج بهتر درمانی میتوان سود جست.