بحران نظام حل و فصل اختلاف های تجاری بین المللی در فعالیت های فضایی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار گروه حقوق بین الملل دانشکدۀ حقوق دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22059/jcl.2021.333068.634270چکیده
پس از موافقتنامۀ ماه مصوب 1979، توسعۀ حقوق بین الملل فضا در جامعۀ بین المللی در حالت سکون قرار گرفت. با گسترش فعالیت های خصوصی فضایی از پایان قرن بیستم، چارچوبی مستحکم جهت حل و فصل اختلاف های فضایی به ضرورتی حیاتی مبدل شد. نویسندگان راه های مختلفی ازجمله حل و فصل جایگزین مشورتی، دیوان حقوق فضا و دیوان چندمنظوره را پیشنهاد داده اند، اما تاکنون هیچکدام قابلیت تحقق نیافته اند. در نظام کنونی حقوق فضا در سطح بین المللی، مشورت سیاسی، کمیسیون دعاوی مندرج در کنوانسیون مسئولیت، دیوان دادگستری بین المللی و قواعد دیوان داوری بین المللی و برخی نهادهای منطقه ای تنها سازکارهای های موجود در حل و فصل اختلاف ها هستند. لیکن با توجه به خصوصی سازی و تجاری سازی فعالیت های فضایی در جهان امروز که از دهۀ نود میلادی آغاز شده است، این مسئله مطرح گردیده که با توجه به تکثر کنشگران فضایی، ازجمله شرکت های تجاری فضایی، روند رسیدگی به اختلاف های فضایی با چه موانعی مواجه است و چگونه می توان بر آنها فائق آمد.
