مقایسه اثربخشی درمان هیجانمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شدت تجربه درد و تابآوری زنان مبتلا به سردرد مزمن
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
3 دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران.
4 دانشیار گروه مشاوره، واحد ابهر، دانشگاه آزاد اسلامی، ابهر، ایران
doi
10.22123/chj.2021.219287.1441چکیده
مقدمه: پیشرفتهای نظری و رشد پژوهشها، مبانی لازم برای مفهومسازی سردرد به عنوان یک اختلال روانی فیزیولوژیکی را فراهم آورده و باعث استفاده از درمانهای رفتاری و روانشناختی برای سردرد شده است. پژوهش حاضر، با هدف مقایسه اثربخشی درمان هیجانمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شدت تجربه درد و تابآوری زنان مبتلا به سردرد مزمن صورت گرفت. موادوروشها: روش پژوهش، نیمهتجربی با طرح پیشآزمون - پسآزمون و پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری، زنان مبتلا به سردرد بودند که در سال 1398 به کلینیکهای دولتی مغز و اعصاب شهر پارسآباد مراجعه کرده بودند. تعداد 30 نفر با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب، و به صورت تصادفی در سه گروه مساوی قرار گرفتند. گروههای آزمایش، درمانهای مختص خود را در 8 جلسه 5/1 ساعته دریافت کردند. دادهها توسط آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تجزیهوتحلیل شدند. یافتهها: در پیشآزمون میانگین و انحراف معیار نمره شدت تجربه درد و تابآوری در گروههای درمان و کنترل اختلاف معنیداری نداشت. هر دو درمان، شدت تجربه درد بیماران را در پسآزمون کاهش، و تابآوری را افزایش دادند (001/0>p). در مرحله پیگیری، اثر این دو درمان ماندگار بود (001/0>p). تأثیر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شدت تجربه درد و تابآوری در مراحل پسآزمون و پیگیری بیشتر از تأثیر درمان هیجانمدار بود (001/0>p). نتیجهگیری:درمان هیجانمدار و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با کاهش شدت سردرد، سبب افزایش تابآوری بیماران مبتلا به سردرد مزمن شدند، از اینرو میتوانند راهبرد پیشگیرانه مفیدی تلقی شوند.