ارزیابی اثر اجرای طرح ملی افزایش تولید برنج بر کارایی فنی مزارع شالیکاری (مطالعه موردی: منطقه پیربازار شهرستان رشت)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد، سازمان جهاد کشاورزی استان گیلان، رشت، ایران
2 استادیار، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه پیام نور کرج، کرج، ایران
4 استادیار، گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه پیام نور کرج، کرج، ایران
doi
10.22124/c.2017.2549چکیده
هدف از این تحقیق، ارزیابی و مقایسه کارایی فنی دو گروه از مزارع شالیکاری تحت پوشش طرح ملی افزایش تولید برنج و مزارع معمولی در منطقه پیربازار شهرستان رشت در سال زراعی 93-1392 بود. نهادههای مورد استفاده در این تحقیق شامل بذر، نیروی کار، کودهای شیمیایی، سموم شیمیایی، ماشینآلات و زمین و ستاده، برنج تولیدی هر مزرعه است. در این راستا، از روش تحلیل پوششی دادهها و روش نمونهگیری تصادفی استفاده شد. نتایج حاصل نشان داد که میانگین سطوح کارایی فنی مزارع تحت پوشش طرح ملی افزایش تولید برنج منطقه در الگو با فرض بازده ثابت به مقیاس (CCR) و بازده متغیر به مقیاس (BCC)، بهترتیب معادل 2/99 و 6/99 درصد بود، در حالیکه میانگین سطوح کارایی فنی مزارع معمولی منطقه در مدل با فرض CCR و BCC بهترتیب معادل 1/97 و 6/97 درصد برآورد شد. نتایج این تحقیق نشان داد که مهمترین علت بالاتر بودن کارایی و کمتر بودن هزینههای تولید در مزارع تحت پوشش طرح، تفاوت در نحوه استفاده از نهادهها است. نتایج این تحقیق ضمن اینکه زمینه را برای انجام تحقیقات مشابه و تکمیلی در زمینه برنج مهیا میکند، میتواند آثار مثبتی در برنامهریزیهای دولت در بخش کشاورزی در مورد محصول راهبردی برنج داشته باشد.